Эрон ва Тоҷикистон ду кишвари форсӣ забон ва меросдорони тамаддӯни кӯҳани Порсӣ ҳастанд, ки ҳамвора дар канори якдигар ва ҳамроҳи рӯзҳои сахтӣ ва хӯшӣ ҳам будаанд. Аз давлату мардӯми Тоҷикистон, ба хусӯс аз раисҷумҳури мӯҳтарами он кишвар, ба хотири кӯмакҳои саховатмандонаи онҳо самимона ташаккӯр мекунам.
Ногӯфта намонад, ки субҳгоҳи рӯзи 28-уми феврал ногаҳон дар байни музокираи ғайри мустақими Эрону Америка ду кишвари қудратманди атомии ҷаҳон, Америкаи ҷинояткор ва Исроили кӯдакӯш ба Ҷумҳурии Исломии Эрон ҳамла карданд. Дар ин таҷовӯз ва ҳамлаи терористӣ ва ноҷавонмардона раҳбари Ҷумҳурии Исломии Эрон ва теъдоде аз фармондеҳону мардӯми бегӯноҳро бо забони рӯза ба шаҳодат расонданд.
Ин империалистони ҷаҳонӣ дар ин аср ба андозае ҷиноят кардаанд, ки ҳеҷ кишвар ва ҳатто Созмони Милал ҳам наметавонист онҳоро аз ҷиноят манъ кунад. Америка ва Исроил ба ҳар кишвари заъифу бечорае ҳамла мекарданд ва сарвату кишвари онҳоро соҳиб мешуданд. Тамоми ҷангҳои дӯнёро нигоҳ кунем, аз ҷанги ҷаҳонии аввал гирифта то ҷанги ҷаҳонии дуввум ва то ба ҳол ҷанги Югославия, Абхазия, Сурия, Афғонистон, Ироқ, Кувейт, Яман, Либия, Лубнон, Фаластин, Грузия, Озарбойҷон, Украина, Судон ва ғайра шуруъкунандаи онро Ғарби фашистӣ ва империалисти ҷаҳониро ки сардораш Амрико ва яҳудиён бошад, меёбем. Ин ваҳшигарӣ ва дарандахӯии Ғарбиҳо онҳоро ба дасти амалҳои золимонаи хӯдашон ва адолатхоҳони ҷаҳон нобуд месозад. Миллатҳои ҷаҳон дар ҷанги Ғаззаю Фаластин диданд, ки тамаддӯни Ғарб ва яҳуд дар ҳақиқат ваҳшиянд ва ба хӯрду калон ва зану марди бегӯноҳу бепаноҳ раҳм намекунанд ва зери бомбаборони сангин қарор доданд.
Хӯлосаи қисса инаст, ки ин ҷинояткорони таърих ва ҷаҳониро вақташон расиду ба Эрони Рустаму Суҳроб ва фарзандони Салмону Фирдавсӣ ҳамла ва дастдарозӣ карданд. Ин ваҳшиҳо инқадар аз сарвату ҷинояти зиёд маст шуда буданд, ки ақлашон кор намекард, ки ба таърихи Эрон ва тамаддӯни он назар кунанд ва бидонанд бо кӣ ва бо чӣ миллати қаҳрамону паҳлавоне сар ба сар мешаванд. Қабри хӯдашонро бо дастони хӯдашон мекананд ва дигар намешавад ғайр аз ин таҳлил кард, ки он оҳу нолаи кӯдакону занони мазлӯму бегӯноҳ, ки зери бомбаборони Америкаю Исроил дар ин аср ҷон додаанд ва тика тика шудаанд, ин золимонро корашонро ба инҷо расонд, ки ба дасти миллати ғаюр ва шерони Эронӣ нобуд хоҳанд шуд.
Аммо ин рӯзҳои сахт фаромӯш нашудани аст ва мондагор мешавад дар таърих, ки аждаҳо ва зургӯёни ҷаҳонӣ ба миллатҳои ҷаҳон зӯлми зиёд карданд ва тамоми арзишҳо ва қонунҳои байналмилалиро зери по гӯзоштанд. Дар охир бо ёрии Худованди карим ба дасти мубораки фарзандони қаҳрамону адолатхоҳи Форс ба сазои амалҳояшон мерасанд ва аз саҳнаи рӯзгор маҳв хоҳанд шуд.
Мо фарзандони форс аз тамоми инсонҳои адолатхоҳ ва озодагони дӯнё мехоҳем, ки каме ақлу виҷдонашонро ба кор бигиранд. Вазъияту сарнавишти миллатҳои хӯд ва ҷаҳонро дилсӯзона пайгирӣ кунанд ва ҷаҳон дар ҳолати дигаргӯнӣ қарор дорад ва кӯшиш кунанд, ки дар самти адолат ва дурусти таърих қарор гиранд ва бетафовуту бетараф набошанд, ки баъдан пӯшаймон хоҳанд шуд.
Ҳамаи миллатҳои дӯнё бояд бидонанд, ки Форсҳо ҳеҷвақт ба кишварҳои дигар ҳамла намекунанд ва накардаанд, аҳли илму сулҳу дӯстӣ ҳастанд ва аҳли зӯлму ғоратгарию сарватандӯзӣ нестанд, фақат дӯшмани сарсахти золимону сарватандӯзони зургӯ (империалистон) ҳастанд.
Шайх Саъдии Шерозӣ, ки намояндаи тамаддӯни Форсҳост, ки барои одамони бо фикру бовиҷдону дилсӯз чунин мегӯяд:
Банӣ Одам аъзои як пайкаранд,
Ки дар офариниш зи як гавҳаранд.
Чу узве ба дард оварад рӯзгор,
Дигар узвҳоро намонад қарор.
Ту, к-аз меҳнати дигарон беғамӣ,
Нашояд, ки номат ниҳанд одамӣ.