Ахбори тоҷикистон

Гуфтаниҳоям хеле зиёд аст. Пеш аз ҳама, мегуфтам, раиси ҷумҳур, мамлакате, ки Шумо раҳбарӣ мекунед ва дӯст медоред, ман ҳам ҳамон қадар дӯст медорам. Барояш

Якуми январ 83-умин солрӯзи таваллуди шоири хушноми тоҷик Абдуллоҳи Қодирӣ аст. Абдуллоҳ Қодирӣ (Мумтоз) якуми январи 1936 дар шаҳри Душанбе дар оилаи ошно ва алоқаманд

Шоири хушноми тоҷик бону Гулрухсори Сафӣ имрӯз 71 сола мешавад. Барои ӯ саломатӣ ва муваффақият мехоҳем. Ӯ 17 декабри соли 1947 дар деҳаи Яхчи ноҳияи

Нармафзори «Вожаномаи Шакурӣ» аз сӯи Пажӯҳишгоҳи фарҳанги форсӣ-тоҷикӣ ҳовии беш аз 490 000 (чаҳорсаду навад ҳазор) вожа, таркиб ва истилоҳи тоҷикӣ, ҳамроҳ бо имлои онҳо

Сафири ҶИЭ дар Душанбе дар паёме “рӯзи забон”-ро табрик гуфта овардааст, ки забони ҳар миллате сутуни хаймаи ҳувият ва зарфи интиқоли таърих, фарҳанг ва арзишҳои

Аслан ба ин мавзӯъ баргаштан намехостам ва навиштанро низ дар борааш зарур намешуморидам, агар ахбори чанд рӯзи ахир нашркардаи бахши тоҷикии радиои “Озодӣ”-ро пайгирӣ намекардам…

Баъд аз фурупошии Шуравии собиқ дар 9/9/1991 истиқлоли Ҷумҳурии Тоҷикистон эълом шуд. Неъмати истиқлол неъмати арзишманде аст ва барои расидан ба он миллати мазлуми мусулмони

Паноҳ мебарем ба Худо аз шарри шайтони рондашудаШарм мардонро виқор асту занонро зевар аст. Мутаассифона дар шаҳри Душанбе наққошиҳои М. Давлатова (25 сола), ки мухолифи

АИ ҶТ маҷмӯаи мақолаҳо дар бораи устод Садриддин Айнӣ, бунёдгузори адабиёти муосири тоҷикро дар қолаби китобе мунташир кард. Ин китоб бо унвони “Садриддин Айнӣ –

Натиҷаи як пажӯҳиш нишон медиҳад, ки 65% аз донишҷӯёни тоҷике, ки дар марказҳои омӯзишии хориҷ аз ҶТ таҳсил мекунанд, намехоҳанд ба ватан баргарданд. Ба гузориши

Бар асоси эъломи Маркази исломии ҶТ рӯзи 15 июн аз соати 6:00 иди саъиди Фитр дар қаламрави ҶТ таҷлил мешавад. Моҳи Рамазони имсол 29 рӯз

Ба коргарони сохтмони неругоҳи Роғун рӯзахорӣ иҷозат дода шуд! Баъд аз суханронии пурсару садои Э. Раҳмон пеш аз моҳи шарифи Рамазон ва ин ки 60%