Қуръон ва Ҳадис

Ҳазрати Алӣ(рз) мефармоянд: Расули Худо(с) вақте моҳи мӯбораки Рамазонро медиданд, рӯй ба қибла истода, чунин дӯо мекарданд: اللَّهُمَّ أَهِلَّهُ عَلَیْنَا بِالْأَمْنِ وَ الْإِیمَانِ وَ السَّلامَةِ

Даромад  Ҳасад яке аз бадтарин маризии равонию рӯҳӣ аст, ки қалбу ҷисми инсонро мариз ва дӯчори ранҷу азоби зиёд менамояд. Каме андеша кунем, ба ин

Дар он шаб, ҳамааш ба калимоти модараш, ки дар гӯшае аз утоқ рӯ ба тарафи қибла карда буд, гӯш медод. Рукӯъу суҷӯд ва қиёму қуъӯди

Зӯлм ва таҷовӯз ба башар ва зери по гӯзоштани ҳуқӯқ, ҷон, мол ва обрӯи инсонҳо, имрӯза аз масъалаҳои мӯҳими дӯнёи мадерн аст. Дар асре ки

Паёмбари Акрам (с) дар рӯзҳои охири моҳи Шаъбон (ҷумъаи охири моҳи Шаъбон) хутбаеро эрод намуданд, ки маъруф ба Хутбаи Шаъбония аст. Расули Худо (с) дар

Ба гӯзориши ИКНА – Ҳамзамон бо иди хӯҷастаи беъсати Паёмбари Аъзам (с), гурӯҳе аз масъӯлони низом, кормандони давлат, намояндагон ва сафирони кишварҳои исломӣ бо раҳбари

  Худоё, бар мурдагону аҳли қабристон шодиву сурур ворид кун! Худоё, ҳар фақиреро бениёз бигардон! Худоё, ҳар гуруснаеро сер кун! Худоё, ҳар бараҳнаеро бипӯшон! Худоё,

Худованд дар ояти 36 сураи Тавба мефармояд: «إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِندَ اللَّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فىِ كِتَابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ

  Эй Пайғамбар (с) Худоро дар дилҳо бузург кун! Худованд дар Қуръон ба Пайғамбар (с) дастур медиҳад, ки ном ва азамати Худоро дар дилҳои башарият