Олами кудакон

2. Дурӯғҳои огоҳонаТарс аз муҷозотӮ метарсад агар воқеиятро бигӯяд танбеҳ шавад, пас дурӯғ мегӯяд то танбеҳ ва сарзаниш нашавад.Гурез аз бозҷӯии бузургтарҳоВақте ӯро бо пурсишҳои мухталиф

Ба ӯ гуфтам: “Дурӯғгӯ душмани Худост!” аммо кам-кам дурӯғ гуфтан барояш оддӣ мешавад. Ба ӯ гуфтам: “Чаро гулҳои боғчаро кандаӣ?” Ин корро ба хоҳараш нисбат

Бо ишора ба вижагиҳои мусбаташ ба ӯ кӯмак кунед то худашро бовар кунад. Ба ҷои он ки бигӯед: Ин қадар хиҷолат накаш! Ту, ки зудтар

Ончӣ набояд анҷом дод Ба ӯ нагӯянд: “Хиҷолатӣ”. Ин сифатро бар сараш накубед ва иҷозаи ин корро ба дигарон низ надиҳед. Замоне ки хиҷолат мекашад

Чӣ чизҳое сабаби камрӯии кӯдак мешавад?Камрӯӣ мумкин аст бар асари робитаи нодуруст байни фарде ба вуҷуд омада бошад.Баъзе муътақиданд, ки дуригузинӣ навъе бемории асабӣ аст,

Бо хиҷолати кӯдакамон чӣ кор кунем? Вақте аз кӯдакам чизе мепурсанд, сарашро поин меандозад, пушти сарам пинҳон мешавад, остини либосашро меҷавад ва ҳар коре мекунад ҷуз

Модари писарбачаи ҳаштсола аз дунё меравад ва падараш зани дигар мегирад. Рӯзе падар аз писараш мепурсад, ки модарат бо моиндарат чӣ фарқ дорад. Писар бо

“Тарбияти кӯдак” дар асл ба маънои инсонсози аст ва ин тарбият худ ба худ чизе аст бисёр муҳим, чунон ки ишорае шуд, ҳадаф аз биъсати

 Тарбият аз аркони муҳим ва асосии саодати башар аст, хушбахтиҳо ва бадбахтиҳои ҷисмӣ ва равонии як нафар, як хонавода, як миллат ва хулоса тамоми мардуми

             Як рӯз ҳазрати Сулаймон (ъ) бо лашкаронаш аз дашти мӯрон мегузашт. Раиси мӯрчаҳо вақте аз омадани лашкари Сулаймон огоҳӣ ёфт, ба мӯрчагон дастур

    Рӯзе ҳазрати Исо (ъ) бо иддае аз пайравонаш аз бозорчае мегузашт. Ногаҳон гурӯҳеро дид, ки ба даври саги мурдае ҷамъ шудаанд ва дар бораи