Торих ва достон

Ингуна набуда аст, ки ҳамаи занони Паёмбар(с) аз он рӯй ки ишон Паёмбар(с) ҳастанд, комилан таслими ӯ бошанд ва дар хонаи Паёмбар(с) ҳеҷ мушкиле вуҷуд

Қариби 600 сол аз зуҳури Масеҳ мегузашт ва таълимоти ӯ омехта бо хурофаҳо ва бидъатҳо ва ҳақфаромушиҳо шуда буд. – Ҷаҳон дар оташи нодонӣ ва

Бинобар нақли бисёре аз муфассирон, Идрис(а) ҷадди (боби) падарии Нуҳ(а) аст. Номи ӯ дар Таврот “Ухнух” ва дар араби Идрис мебошад ва бархе онро аз

  Дар Қуръони Карим аз китобҳои паёмбарон ба шакли зер ёд шуда аст: ”Суҳуф” китоби  ҳазрати Иброҳим(а)дар сураи Аъло, ояти 19. إنَّ هَذا لَفی الصُّحُفِ

        Луқмони ҳаким, ғуломи сиёҳе буд, ки дар сарзамини Судон чашм ба ҷаҳон гушуд. Гарчи ӯ чеҳраи сиёҳ ва нозебо дошт, вале

Воқеаҳои пас аз таваллуди Паёмбар(с) чи буд?? Онгуна ки таърихнависон навиштаанд воқеаҳои баъд аз таваллуди Паёмбар(с) чунин аст: 1. Дар замони таваллуди Расули Худо(с) оташкадаҳо (махсусан

  Бе шаку тардид ҳар паёмбаре қабл аз ҳар чизе бояд эътимоди ҳамагонро ҷалб кунад ва ба тавре, ки дар гуфтаи ӯ эҳтиомоли хилоф ва

Ба номи Худо Имом Саҷҷод(а), фарзанди баруманди Ҳусайн ибни Алӣ ибни Абитолиб, бино ба қавли машҳур дар нимаи Ҷимодилохири соли 38 ҳ.қ. дида ба ҷаҳон

Чун теғ ба даст орӣ, мардум натавон кушт, Наздикӣ Худованд бадӣ нест фаромушт. Ин теғ на аз баҳри ситамгорон карданд. Ангур на аз баҳри набид

ما أكْثرَ الْعِبَرَ وَ أقَلَ الإعْتَبارَ «Чӣ бисёр ибратҳост ва чӣ кам аст ибрат гирифтан» Барои баррасии таърихи омўзандаи Ислом ва Пайғамбар (с) ва нақши

  Каъба дар назари умматҳои мухталиф мавриди эҳтиром  ва тақдис буд. Масалан  ҳиндиён онро таъзим мекарданд ва муътақид буданд ба ин ки руҳ “Суфиё” ки

Таваҷҷӯҳ ба Каъбаи муаззама ва фаризаи Ҳаҷ аз аркони муҳимми эътиқодӣ ва амалии Ислом аст. Оятҳои  марбут ба Ҳаҷ ва эҳтироми Каъба дар сураҳои Бақара,