Баҳсу мунозира

Чӣгуна ризқу рӯзии худро зиёд кунем? Аз оёти Қурони карим истифода мешавад, ки тавсиа ва тангии ризқ ба дасти Худо аст: إن‌ّ ربّك یبسط الرّزق‌َ

Шояд осонтарин роҳи ҳал дар дидаҳои мост! қисми аввал қисми дуюм Марди соҳибсарвате гирифтори бемории чашм буд ва баҳои зиёде дод, аммо табобат нашуд. Гуфтанд;

Қасовати қалб яке аз сифатҳои кофирон! Бар асоси омузаҳои динии мо, ки Қуръони карим дар оятҳои гуногӯн ба он ишора дорад, касоне ки ба ҳақ

АНДЕШАИ МАҲБУС! Нақл аст: пирамарди нотавоне барои фарзандаш, ки дар зиндон буд номае бо ин мазмун навишт: фарзандам салом!… ман пир шудаам ва дигар наметавонам

ДАРС АЗ ТАДБИРИ ХАР!Рӯзе кишоварзе, ки хараш дар чоҳе афтода буд аз дигарон хост ӯро ёрӣ намоянд. Мардум ба ёрии ӯ омаданд, вале баъд аз

Наврӯз зинда шудани гиёҳони хуфта аст; Одатан милатҳо сунатҳо ва фарҳангҳоеро аз ниёкон ва пешиниёни худашон нигаҳ медоранд. Наврузи мо ҳам яке аз сунатҳои ниёкон

Ба хости Худо иди Наврӯз бар шумо миллату ҳамватанони азиз ва тамомии ҳамзабонон муборак бошад. Тамоми қалбҳо ва чашмҳо ва биноиҳо дар дасти қудрати Худои

Зуҳури Ислом дар партави муҷоҳидатҳои Набии Аъзам(с) ва Аҳли Байташ(а) нуқтаи атфи таърихи башар аст, ки дастовардҳои бешумор, пешрафти ҳамаҷонибаи тамаддуни кунуниро фаро рӯи башарият

Дуруд бар асҳобу ёрони бо вафои Расули Аллоҳ(с) Сайидбурҳон Акбар; Мадҳу сано ва дуруду дуъо барои асҳоби Расули Худо(с) аз забони имом Саҷҷод(а) Имом Алӣ

«Сафина» ва «Наҷот» дар намоишгоҳи матбуоти исломӣ Иттиҳоди матбуоти ҷаҳони ислом бо ҳузури 120 котиби масъул ва хабарнигор аз 48 кишвари ҷаҳон дар Теҳрон оғози

Дориюши Раҷабиён Мунташиршуда дар ҳафтаномаи “Нигоҳ” Кумитаи забон ва истилоҳоти Тоҷикистон тасмим гирифтааст, ки ҳарфи «ӯ»-ро пеш аз «ҳ» ва «ъ» аз миён бардорад. Қоъидаи

Агар хонаамро ҳам бисӯзанд, ман аз мазҳаб ва шариъат дифоъ хоҳам кард.” Субҳи рӯзи 24-уми октябр дар корхонаи коркарди панбаи марбут ба Ҳочӣ Акбар Тӯраҷонзода,