Баҳсу мунозира

Худоё, моро дар моҳи шаъбон ба хусус лаҳзаҳои охири он биёмурз ва бо омодагӣ барои баҳраи беҳтар ва бештар аз моҳи зиёфати худат вориди моҳи

Хутбаи шаъбония Расули Худо(с)  Расули Худо(с)дар рӯзҳои охири шаъбон пеш аз вуруди моҳи мубораки рамазон, ҷойгоҳ ва азамати ин моҳро барои асҳоби хеш баён мекард, то

Дар замони Расули Худо(с) зани дардманду беморе аз дунё рафт. Ҳар кас аз марги ӯ бохабар мешуд мегуфт: Бечора мурду роҳат шуд. Имрӯз ҳам шунида

Ҳазрати Мӯсо (а) дар Тур хитоб ба Худованд гуфт: قَالَ رَبِ‏ّ أَرِنِى أَنظُرْ إِلَيْكَ Худоё, худатро ба ман нишон бидеҳ, то ба ту назар кунам.

Ҳазрати Фотимаи Заҳро ба ҳамсараш ҳазрати Алии Муртазо (Дуруди Худо бар онҳо бод) фармуд: یا ابَاالحَسَنِ! اِنِّی لَاستَحیی مِن الهی اَن اُکَلِّفَ نَفسَکَ مَا لا

Аз назари Қуръони Карим Худованд ҳамаи сифоти камолро дорад. Некутарин номҳо ва болотарин сифатҳо аз они ӯст. (Ҳашр24) Сифоти воло дар саросари ҳастӣ хосси ӯст.

Акнун вақти он расида буд, ки Расули Гиромӣ(с) даъвати ҳамагониро шурӯъ кунад. Табарӣ дар таърихи худ мегӯяд, тибқи ин ояти Қуръон, Паёмбар(с) даъвати худро оғоз

Ҳар арзише агар дар ҷойгоҳу мақоми худ нигариста шавад арзиш аст, аммо ҳамин ки дар ғайри ҷойгоҳи худ қарор гирад, ҳатто метавонад як зидди арзиш