Ҳаё дар гуфтори Паёмбари Акрам(с) 
Паёмбари Худо(с) фармуданд:
– Ҳаё ва имон ҳамеша ҳамроҳи якдигаранд, ҳар гоҳ яке набошад, дигарӣ низ нахоҳад буд.
– Ҳаё шӯъбае аз имон аст.
– Ҳаё ва имон қарини ҳамдигаранд, онҷо ки ҳаё нест, дин нест.
– Он гоҳ ки туро ҳаё набошад, ҳарчи хоҳӣ бикун!
– Худои Таоло боҳаё ва пардапӯш аст ва ҳаё ва пардапӯширо дӯст дорад. Пас ҳар гоҳ яке аз шумо ғусл мекунад, (ё худро шустушӯ медиҳад), бояд бадани худро бипӯшонад.
– Ҳаё ҳамаи некӣ аст, (ҳар кӣ ҳаё дорад, ҳамаи некиро дорост).
– Ҳаё мояи зинат; тақво мояи бузургӣ аст ва беҳтарин саворӣ – шикебоӣ ва сабр аст ва интизории кушоиш аз ноҳияи Худованд, ибодат аст.
– Ҳаё ҷуз некӣ ба бор намеоварад.
– Ҳар кӣ аз мардум шарм накунад, аз Худованд низ шарм накунад.
– Туро супориш менамоям, ки аз Худо ончунон ҳаё кунӣ, ки аз шахси солеҳи қавми худ ҳаё мекунӣ.
Наҳҷ-ул-фасоҳа
Маҷмаи Ҷаҳонии Тақриби Мазоҳиби Исломӣ