Фарҳангу адаб

Рӯзе гузашт подшаҳе аз гузаргаҳе Фарёди шавқ бар сари ҳар кую бом хост Пурсид з-он миёна яке кӯдаки ятим К-ин тобнок чист, ки бар тоҷи

Кард девори ҷаҳолатро нагун,Ҳар куҷо теғи забони порсӣ, Душманонашро ҳаме карда забун, Дурри маъниву баёни порсӣ. Гар гуле бишкуфт дар боғи адаб,Ҳосиле аз бӯстони порсӣ.

Инак ин моҳ, моҳи Қуръон аст. Раҳмати ҳақ ба аҳли имон аст. Тавбаи худ намо ба пеши Худо, Моҳи омурзиши гуноҳон аст. Бош доим ба

رمضان ماه رحمانРаҳмате аз сӯи Раҳмон омада. Моҳи афву моҳи ғуфрон омада.Бишнав аз Ҷибрил бо амри Худо, Бар Расулаш ваҳйи Қуръон омада.Дар кадомин шаб нузули

Худоро шукр омад моҳи РӯзаШавам имсол ман ҳамроҳи РӯзаДари раҳмат ба рӯи ман кушодаМанам инак шафоатхоҳи РӯзаБарад моро ба сӯи боғи ризвонЗи боби хосси Райён

Аз лаҳзаи ҷон доданат, эй бехабар, андеша кун!Ҳар лаҳза марги худ бибин аз ин хатар андеша кун! Дар бандагии Ҳақ бикӯш, айби дигар мардум бипӯшАз

Муждаи ҳақ мӯъминон, ин моҳ меҳмон мешавадБоз мавсими баҳорӣ баҳри Қуръон мешавад Моҳи раҳмат, мағфират озодӣ аз нори ҷаҳим Шустушӯи аҳл имон ҳамчу борон мешавад

Моҳи меҳмонии Раҳмон мерасад Фасли шодобии имон мерасад Ёздаҳ маҳ ғафлату зулмат, вале Баҳри боғи дил баҳорон мерасад Шаҳвату нафсат асири рӯҳи ту Чун дуову

Накардӣ раҳм бар ҳоли дили манНакардӣ заррае ҳал мушкили манУмедам буд меҳри ту бибинамЧӣ суд ашкат бирезӣ бар гили ман           

Имрӯз чӣ рӯзестҶашни АлифбостСинфхонаи моПур шуру ғавғост Бо ҳам бигӯемМо босаводемХудо медонадКи хеле шодем Бӯсем инакДастони модарМеҳри падарроДорем бар сар Хонум муаллимДорем ташаккурТу роҳи мороКардӣ

Гоҳ пинҳон, гоҳ пайдо мешавӣ,Гоҳ сокит, гоҳ ғавғо мешавӣ.Гоҳ шабнам мешавӣ дар чашми гул,Гоҳ меҷӯшиву дарё мешавӣ.Дида бикшоям, ниҳонӣ аз назар,Чашм барбандам, ҳувайдо мешавӣ.Андаруни ҷони

Аз ҳама ганҷи ҷаҳон болост Қуръони Шариф Беҳтарин ганҷинаи дунёст Қуръони ШарифДидаҳоро нур бахшад синаҳоро рушанӣРушноибахшу рӯҳафзост Қуръони ШарифНур меборад зи рӯи марди Қуръонхон мудомПоку