Хабарҳо

Як умр асири дасти Шайтон будем, Дар авҷи ҷунун ишқи вайрон будем. Монанди кабутарони ошиқ, мо ҳам, Бозичаи бусаҳои туфон будем. Он рӯз ки Иблис

Марҳилаи поёнӣ ва ниҳоии дуюмин давраи мусобиқаи Қуръони Карим бо ҳадафи “Тарвиҷи  фарҳанги Қуръони Карим” ва бо ҳиммати ҷамъе аз фарҳехтагони қуръонии Осиёи Миёна, ки дар Ҷомеат-ул-Мустафо(с) машғули ба таҳсил ҳастанд, баргузор хоҳад шуд. Дар ин

Ин ҷаҳони пок хобкирдор аст, Он шиносад ки дилаш бедор аст. Некии ӯ ба ҷойгоҳ бад аст, Шодии ӯ ба ҷои тимсор аст. Чи нишини

Оё дугоникҳоеро дидаед, ки шинохти яке аз дигаре чиқадар сахтуу мушкил аст? Агар афроди башар ҳамагӣ монанди ҳам буданд, шиносоӣ ҳар фарде чиқадар мушкил буд.

  Хуршеди мо дорои вазну ҳаҷме муайян аст, ки донишмандон, андозаи ҳар кадомро таъйин кардаанд, балки миқдори ҳарорати сатҳи хориҷии Хуршедро низ медонанд. Рӯзона 350

Обҳои рӯи замин бар асари ҳарорати Хуршед бухор мешавад. Бухор, боло меравад ва ба табақаҳои сардсер мерасад, абр мешавад. Абр ҳам борон мешавад. Ҳама медонанд,

Тухми мурғ дорои бахшҳои гуногуне аст. Ҳастаи марказии онро зарда ташкил дода аст, сипас пардаи бисёр нозуке, зардаро дар бар гирифта аст. Онгоҳ навбат ба

Бисёре аз мардум, шурии оби баҳрҳоро хуш надоранд ва мепиндоранд, ки агар оби баҳрҳо ширин буд, беҳтар буд. Чаро оби баҳрҳо шур аст, бо онки

Аз гузашта то кунун аз асал дар дармони бисёре аз бемориҳо истифода шудааст. Муҳимтарин хосияти асал, зидди микроб будани он аст. Дар ҳоле, ки асал

Кумитаи дин ба имомхатибони масҷидҳои ҷомеъи Тоҷикистон тавсия додааст, то пагоҳ, 7-уми феврал дар намози ҷумъа дар бораи ҳамҷинсгароӣ мавъиза кунанд. Бино ба маълумоти чанде

                Ба номи Худо Бас бигардиду бигардад рӯзгор, Дил ба дунё дар набандад ҳушёр. Эй ки дастат мерасад

                Ба номи Худо Боз ҳам аз ғайб хабар медиҳанд, Огаҳӣ аз рози дигар медиҳанд. Хайли малак рӯ