ҷомеа ва хонавода

Ислом ҳамин ғаризаи ҷинсиро пуштивонаи бинои хонавода қарор додааст. Вақте зану мард покдоман ва диндор ва худотарсанд ва тибқи дастури Ислом аз гуноҳ дар масъалаи

Ташкили хонавода яъне як паймон аст. Паймоне ки Худои мутаол онро бо атои маваддат истеҳкомашро замонат кардааст. Як амри табиӣ нест, ки ду чизро ба

Дар дохили хонавода марду зан метавонанд неруи нав бигиранд ва ҳиммати худро барои идомаи роҳ маҳкамтар кунанд. Медонед, ки зиндагӣ як муборизаи дарозмуддат ва доимӣ

Яке аз масъалаҳои боаҳаммият дар иқтисод, чӣ назарӣ бошад ва ё фаннӣ ва ё аз ҷиҳати ахлоқӣ бошад, масъалаи арзиш аст. Дар ин масъала дар

Дар муҳити исломӣ зану шавҳар дар муқобили якдигар ва фарзандон ва муҳити хонавода масъуланд. Гоҳе ду насл мегузарад ва мебинед, ки бобо ва падару набера

Аввалин коре, ки Расули Худо(с) ва пешвоёни уммат ба он хеле супориш намудаанд ин аст, ки падару модар пас аз таваллуди навзодашон, дар гӯши рости

Сарват ё мол иборат аст аз ҳар чизе, ки яке аз ниёзҳои табиӣ, эътиборӣ ва ё зарурӣ ва ё ҳатто таҷаммулии башарро бароварда намояд. Албатта

Ҳар инсоне – зану мард – дар тули зиндагӣ, дар шабонарӯз мушкилоте дорад ва бо пешомадҳо ва ҳаводисе рӯ ба рӯ аст. Ин ҳаводис аъсобро

Ҳаринсоне–занумард–дартулизиндагӣ, дар шабонарӯз мушкилоте дорад ва бо пешомадҳо ва ҳаводисе рӯ ба рӯ аст. Ин ҳаводис аъсобро мекӯбад ва хастамекунад. Инсонро дучори нооромӣ ва саросемагӣ

Модар боризтарин(ошкортарин) маншаи осоишу меҳр ва олитарин манбаи саодати хонаводагӣ аст. Комравоӣ дар хона ва эҳсоси амнияту оромиш дар он ва низ эҳсоси қудрат ва

Ҳамонтавр, ки пештар гуфтем; ду навъ робитаи иқтисодӣ дорем. Яке равобити табиӣ буд ва дуюм равобити эътиборӣ. Аз назари равобити табиӣ, илми иқтисод огоҳӣ ба

Фарзанд амонати илоҳӣ аст, ки пас аз гузашти замоне таҳвили ҷомеъа мегардад. Амонатдории волидайн эҷоб мекунад, ки захоири вуҷудии фарзандашонро кашф кунанд ва дар роҳи