ҷомеа ва хонавода

Ҳамдилӣ ва ҳамкорӣ ин аст, ки якдигарро дар роҳи Худо ҳифз кунед. Тавсия ба сабр ва тавсия ба ҳақ кунед. Агар хонуми хона бинад, ки

Хушбахтӣ иборат аст аз оромиш, эҳсоси саодат ва амният. Аммо исроф дар ҷашну зиёдаравӣ ва ҷаҳизияи зиёд, ба танҳои касеро хушбахт намекунад. Аммо бо побандии

Қуръон ва ба иборати дигар ислом, барномае барои ин ҷиҳат аз зиндагӣ башар дорад. (Ҳамон тавр, ки дар дигар масъалаҳо нигоҳи ҷомеъ дорад) масъалае ки

Чанд рӯзе аз оғози зиндагии муштараки ҳазрати Алӣ(к) ва ҳазрати Фотима(с) мегузашт. Пайғамбари Акрам(с) назари Алиро дар бораи ҳамсараш ҷӯё шуд. Алиҷон, Фотимаро чигуна ҳамсаре

Вазифаи мард аст, ки заруратҳои занро дарк кунад, эҳсосоти ӯро бифаҳмад, аз ҳоли ӯ ғофил набошад ва худро соҳибихтиёри мутлақи ӯ дар хона надонад. Мард

Ҳақ як маншаи табиӣ дорад. Ҳаққи воқеӣ он аст, ки маншаи табиӣ дошта бошад. Ин ҳуқуқе, ки дар баъзе маҳофил баён мешавад, бар асоси таваҳҳумот

Навъи нигоҳи зан ба мард бо нигоҳи мард ба зан ба таври табиӣ фарқ дорад. Бояд ҳам фарқ дошта бошад, эроде ҳам надорад. Мард ба

Худои Мутаол занро зариф ва латиф офаридааст. Баъзе аз ангуштҳо хеле бузург ва қавӣ ҳастанд ва барои кандани як санг аз замин хеле хуб ҳастанд,

Ин тавр ҳам нест, ки бигӯем: Ҳама ҷо зан бояд аз мард пайравӣ кунад. Ҳаргиз! Чунин чизе дар шариати Ислом надорем. “اَلرِّجالُ قَوّامُونَ عَلی النِّساءِ”

Бо вуруди Ислом ба ҷаҳониён асолат ва арзиши  башарият баргардонида шуд. Махсусан ки арзиши аз даст рафтаи зан дар ҷомеа. То зуҳури Ислом зан на

Ислом мардро қаввом ва занро райҳона медонад. Ин беэҳтиромӣ ба зан ё мард ва нодида гирифтани ҳаққи онҳо нест, балки дуруст шинохтан ва друст фаҳмидани

Бисёре аз афрод, ишқро фақат дар ҷумлаҳои эҳсоси хулоса ва аз меъёрҳои воқеӣ он аз ҷумла эҳтиром ба тарафи муқобил ғафлат мекунанд, ки ин масъала