ҷомеа ва хонавода

  Заҳмат ва аҳамияти вазифа ва корҳои дохили хонагии занон камтар аз вазифа ва корҳои беруни хона нест. Шояд заҳматаш бештар ҳам бошад. Ӯ барои

Эҳтиёт кунед корҳое, ки муҳаббатро кам ё шуморо аз ҳам норози ва безор мекунад анҷом надиҳед. Дуруст нигоҳ кунед бибинед шавҳар ё зани шумо ба

Агар шавҳар мебинад, ки ҳамсараш дар роҳи анҷоми таклифҳои динии ва инсонии худаш, як қадами хуб ва хайр мехоҳад бардорад, шароитро фароҳам кунад ва монеътарошӣ

Гоҳе ҳамкорӣ ва кӯмак ин аст, ки вориди ҳарими кории якдигар нашаванд, балки руҳияи якдигарро дарк кунанд. Мардҳо маъмулан бо мушкилоте дар ҷомеа бархурд доранд,

Вақте ду нафар дар канори ҳам қарор мегиранд ва ҳамсар мешаванд, баъзе аз вазифаҳое вуҷуд дорад, ки байни инҳо муштарак аст ва бояд ҳамкорӣ ва

Ду ҷавони азизи мо бо ҳадафи муштараки такомули моддӣ ва маънавӣ ва бо сармояи ишқи Худододӣ, барои оғози зиндагии нави хеш омода ва муҳайё мешаванд.

Бузургтарҳо ҷавонҳоро дар роҳ ва равиши зиндагӣ роҳнамоӣ ва кунанд, аммо дар ҷузиёти умури зиндагӣ онҳо набояд хеле дахолат кард, ки зиндагӣ барои онҳо мушкил

Муҳаббат сармояе аст, ки дар аввали издивоҷ Худои Мутаол ба духтару писар ҳадя мекунад. Ба якдигар муҳаббат пайдо мекунанд ва бояд инро нигоҳ доранд. Муҳаббати

Зану шавҳар бояд ба якдигар эҳтиром бигузоранд, на эҳтироми зоҳирӣ ва ташрифотӣ, балки эҳтироми воқеӣ. Эҳтиром ин нест, ки масалан ҳамдигарро бо алқоб ва одоб

Имрӯз дар дунё таъбири баде аз муҳаббат мекунанд. Ишқе, ки таъбир мекунанд муҳаббати воқеӣ нест, балки ҳамон ҳолати ҳаяҷонии ҷинсӣ аст, ки ба шакли хоссе

Орзу, ишқ ва эҳсосот дар зиндагии инсон нақши асосӣ доранд ва метавонанд зербинои бисёр мустаҳкам барои хонавода бошанд. Инро чигуна бояд танзим кард? Зану шавҳар

Ташкили хонавода дар нигоҳи Худованд, яъне хайма задан дар канори чашмаи “маваддат” ва маваддат яъне муҳаббати амиқ, ботароват, ошкор ва пур сарусадо. “و جعل بینکم