ҷомеа ва хонавода

Паёмбари бузургвори Ислом (с) ба ибни Аббос фармуданд: بَيْتٌ لا صِبْيانَ فيهِ لا بَرَكَةَ فيهِ؛ “Эй ибни Аббос! Хонае, ки дар он кӯдак набошад, хайр

  Пайғамбари Акрам(с) мефармоянд: “Фарзанди шоиста, даста гуле аз ҷониби Худованд аст, ки миёни бандагон қисмат мекунад”. Барои расидан ба чунин мавҳибати азиме, шоиста аст

  Вақтшиноси дар тарбияти кудак Риояти ин асл, ки дар чи замоне чи чизеро бояд ба кудак омухт, сабаби мавқеияти мураббиён дар амри омузиш хоҳад

  Яке аз давраҳои тарбият, тарбият аз таваллуд то ҳафт солагӣ аст. Ин давра ки синни шодмони ва бозии кудак аст, аз замони таваллуд оғоз

  Яке аз ниёзҳои рушди кудак, фаро гирифтани одатҳои хуб дар хурдан ва ошомидан ва дигар корҳои рӯзмараи инсон аст. Пайғамбар(с) ба мусулмонон, аз хурду

  Хандидан зеботарин ва камҳаҷмтарин ҳадя ба инсонҳо аст. Фишори хунро кам мекунад. Синни афродро камтар нишон медиҳад. Таодули ҳурмунии бадан иҷод мекунад. Зарабони қалбро

Маросими издивоҷҳо сода таъкид шудааст Шумо агар ба маросими издивоҷ дар миёни ақвоми мухталиф нигоҳ кунед хоҳед дид дар Ислом маросими издивоҷ сода аст. Албатта

Аз офатҳои бузурге, ки дар зиндагии мо инсонҳо фаровон дида мешавад, офати такаллуф аст. «Такаллуф”яъне кореро бо машаққат ва кулфат ҳамроҳ кардан, дар ҳақиқат худ

Он марде, ки бо занони номаҳрам сарукор дорад, ду ҷой барои ӯ имкони сер кардани ғаризааш дар сатҳҳои мухталиф вуҷуд дорад, ҳатман дигар ба зани

Масъалаи маҳрам ва номаҳрам ва ҳиҷоб ва нигоҳ кардан ва рафту омадҳо ва муоширатҳои носолим ва зараррасон, ин чизҳое, ки дар Ислом ин қадар таъкид

Ман ҳамеша пешниҳодамон ба мардҳои ҷавон ин аст, ки дар муошират бо номаҳрам ва ҳатто маҳрам коре накунед ва сухане нагӯед, ки занони худро водор

Тароват ва ширинии зиндагӣ, маҳсули маҳоратҳо ва риоятҳои зан ва шавҳар аст. Ҳазрати Алӣ (алйҳиссалом) фармуданд: “لکل شیء آفة “ ҳар чизе дар ин олам