ҷомеа ва хонавода

Ислом ва Қуръон, ки дар бораи ҳиҷоб ва пушиш сухан гуфта ва дар бораи ҳудуди зану мард бо якдигар дастур додааст, ба нафъи худи мардум

Мутаассифона ин ташрифоти издивоҷ, маҳрияҳо ва ҷаҳизияҳои сангин ва маҷлисҳои ончунонӣ хеле ахлоқҳоро фосид кардааст! Шумо, ки арус ё домод мешавед, пешқадам шавед. Бигӯед, ки

Мо ва шумо бояд адл ва инсофро риоят кунем. Гуфтаниам, ки агар байни мо ва Паёмбари Ислом(с) ва пайравони ҳақиқиаш ва олимони бузург, зиндагии мо

Асири таҷаммулот ва ташрифот ва чашму ҳам чашмиҳо нашавед. Худатонро дар доми мусобиқаи моддӣ дар корҳои зиндагӣ ғутавар насозед. Ҳеҷ кас дар ин мусобиқа хушбахт

Содагӣ ба нисбати ин корҳое аст, ки мардум имрӯз мекунанд. Хаёл накунед он содагие, ки мо мегӯем, он содагии зоҳиду обид ва инҳо аст. Вагарна

Шукр фақат гуфтани “Илоҳӣ шукр” ва саҷдаи шукр кардан нест. Шукри неъмат ин аст, ки инсон неъматро бишиносад. Бидонад, ки ин неъматро ӯ додааст ва

Тароват ва ширинии зиндагӣ маҳсули маҳоратҳо ва риоятҳои зану шавҳар аст. Ҷавонони азизи мо дар оғози роҳи зиндагӣ, бояд худро ниёзманди машқи(тамрини) фаровон барои дастёбӣ

Дар тӯли бисту панҷ соли зиндагӣ муштарак бо Пайғамбар (с), пайваста ҳазрати Хадиҷа(с) ҳамдаму ҳамфикр ва ҳамгом бо он ҳазрат буд ва бо вуҷуди сарват

Дар қадим бештар мегуфтанд, ки духтар бояд созгор бошад. Барои писар вазифаи созгориро қоил набуданд. На! Ин назарияро ҳоло на коршиносони масалаи хонавода қабул доранд

Дар асл бештари коршиносони масоили хонавода ва назари Ислом ин аст, ки ихтилофи хонавода дар даруни хонавода ҳал ва фасл шавад. Ба марду зан пешниҳод

Аз як олими бузурге, ки мехост хутбаи ақдеро бихонад – Эшон бархилофи мо, ки муфассал сухан мегӯем- аввал ақдро мехонданд, баъд ду-се ҷумлаи кӯтоҳе сӯҳбат

Дар гармогарми ишқи нахустин фарқҳо худро нишон намедиҳанд. Духтару писари ҷавон маҷзуби ёри хешанд ва ғарқи дарёи руъёҳои ширин, ки ҳар як дар симои ҳамсари