ҷомеа ва хонавода

Ғафлат аз ниёзҳои ҷисмони қобили ҷуброн аст вале бе таваҷуҳи ба ниёзҳои руҳи ва ахлоқи таъсири мустақим бар руҳу равони фард дорад ва ҷуброн кардани

Издивоҷ баъд аз булуғи фикри ва иҷтимои афрдои иттифоқ меафтад аммо барои доштани як издивоҷи муваффақ, духтарон ва писарон ниёзманди ёдгири маҳоратҳое ҳастанд, ки бо

Танҳо чизе, ки метавонад ихтилофоти муҳими зану шавҳарро монанди ихтилофи моли, ғаризи, илми, фарҳанги ва ихтилофоти ноши аз дахолати дигаронро ҳалл кунад; гузашт ва иғмоз

Баёни кулли порсо будани зан ба унвони меъёре барои як зани хуб, инсонро дар таъини мисдоқҳои он дучори тардид мекунад бинобар ин милокҳоеро барои зани

  Бисёре аз хонавода яке аз меъёрҳои интихоби ҳамсар ҳамоҳанги ва таносуб байни завҷайнро фосилаи синни медонанд. Дар сурате ки фосилаи синни духтар ва писар

  Доштани ҳамсар, илова бар ин ки заминасози рафъи ниёзҳои отифи ва ғаризи аст, масъулиятпазири ва тааҳҳуди инсонро афзоиш медиҳад ва сабаб мешавад шахс худро

  Ишқ, ки бо издивоҷ ҳамроҳ аст, мушаххасоте дорад ки бо ҳар навъ отифа, дӯст доштан ё ҳатто ошиқ шудан диграе мутафовит аст. Ишқ дар

Ҳамсари интихобии шумо бояд тамоми меъёрҳои асоси ва муҳими мавриди назари шуморо ки лозимаи як зиндагии ҳамроҳ бо хушбахти ҳастро доро бошад. Ин ба он

Аз қадим хонаводаҳо барои издивоҷи фарзандони худ масоилеро дар назар мегирифтанд ва ҳанӯз ҳам дар назар мегиранд. Ин масоил, ҳосили таҷрибаҳои хосси худашон ё таълимҳои

Пеш аз инки издивоқ кунед, мумкин аст тасаввуроте дар бораи зиндаги муштарак дошта бошед ки то вақте зери як сақф наравед сиҳҳати онҳо бароятон қатъи

Интиқоди зан ва мард аз якдигар дар зиндагии муштарак бояд тавре анҷом бигирад, ки шахсияти тарафи муқобил поймол нагардад ва ин амр вақте амали мешавад