ҷомеа ва хонавода

Мавҷҳое, ки ба соҳил бархурд мекунанд, пас аз гузашти солҳо, ба ороми ва рафта рафта сахраҳои (сангҳои бузург) соҳилро фарсоиш медиҳанд ва дар ҷуғрофиёи минтақаҳои

Ё Алӣ! Чун арӯсро ба хонаи ту оранд вақте нишаст кафши ӯро дар биёр ва пойҳои уро бишуй ва обашро ба дари хонаат бирез ки

Худованд дар сураи Рум ояти 21 мефармояд: وَ مِن ءَاَیتِهِ أَن خَلَقَ لَكُم مِّن أَنفُسِكُم أَزوَجَاَ لّـِتـَسكُنُوا إِلَیهَا وَ جَعَلَ بَینَكُم مَّوَدَّةَ وَ رَحمَةً إِنَّ

Хонавода, ниҳоди муқаддаст аст, ки ҳастаи аввалияи он аз пайванди издивоҷи зан ва мард, шакл мегирад. Ин ду мавҷуд ҳар кадом бо сиришт ва вижагиҳои

Ҳадафи асосии дини ислом, тарбияти инсонҳо ва таъмини саодати башар дар тамоми заминаҳо, дар тамоми марҳилаҳои зиндагӣ аст. Паёмбарони илоҳӣ ба вижа Паёмбари Ислом(с), барои

Зан гул аст; агар худро дар гулбарги ифоф пинҳон кунад Хастаги озорам медод. Рӯи мизи парк нишаста будам. Садои ҳаёҳуи ва бозии бачччаҳо беш аз

Ҳузури занон, дар ҷомеа, амри иҷтинобнопазир аст. Дар Қуръон ва суннати Паёмбар(с) одобе барои занон ва низ мардон тавсея шуда аст, ки ба муносибат ба

Супоришҳои Расули Худо(с) ба Фотима(а) дар бораи ҳамсардорӣ Расули Худо(с) фармуд: “Эй Фотима! Ба ҳақ он кас ки маро ба унвони мужда ва бимдиҳанда барангехта,

Ҳиҷоб дар боварҳо ва арзишҳо реша дорад ва аз дидгоҳи ислом зан, шахсияти шоистае дорад ва метавонад беҳтарин дараҷаҳоро паймуда ва ба мартабаи болотарини инсоният

Ибодати ҳазрати Заҳро(с) مَنْ أَصْعَدَ إِلَىاللّهِ خالِصَ عِبادَتِهِ أَهْبَطَ اللّهُ إِلَیهِ أَفْضَلَ مَصْلَحَتِهِ. “Касе, ки ибодатҳои холисонаи худро ба сӯи Худо фиристад, Парвардигори бузург, беҳтарин

  Муваффақият дар равобити иҷтимоӣ Дар ин навишта мехоҳем, ки калиди муваффақият дар равобити иҷтимоиро дар ихтиёри шумо қарор диҳем. Мехоҳед ки дар равобити иҷтимоии

Хонавода, бо вуҷуди ин ки дар бештари ҷомеаҳо мавриди таваҷҷӯҳ аст дар ҷаҳонбинии исломӣ аҳамият ва арзиши зиёде ба он дода мешавад. Дар ин ҷаҳонбинӣ