Ахлоқи Паёмбари Ислом(с)
اخلاق پیامبر اسلام ص Паёмбари Гиромии Ислом(с) дар тамоми умри пурбаракати хеш аз кудаки то ҳангоме, ки ба малакути аъло пар кашид, намуна ва мазҳари
مارس 3, 2014
اخلاق پیامبر اسلام ص Паёмбари Гиромии Ислом(с) дар тамоми умри пурбаракати хеш аз кудаки то ҳангоме, ки ба малакути аъло пар кашид, намуна ва мазҳари
Худованд дар Қуръон мефармояд: « وَ قَالَ رَبُّكمُ ادْعُونى أَستَجِب لَكمْ [1] “Парвардигори шумо гуфта аст маро бихонед то (дуои) шуморо иҷобат кунам…” Дар
Худованд дар Қуръони Карим мефармояд: إِنَّكَ لَعَلی خُلُقٍ عَظیم “(Эй Паёмбар!) ҳамон ту бар ахлоқи бузурге устуворӣ.” Имом Алӣ(а) мефармояд: “Ахлоқи хуб он аст, ки
Кушиши Луқмон бар ин буд, ки дар муносибатҳои мухталифи фарзандаш ва ҳамчунин соири мардумро панд ва андарз диҳад. Луқмон фарзандашро
Масъалаи дарки ахлоқ дар инсон як эҳсоси табиъӣ ҳаст, ки офаридгори доно дар ниҳоди ӯ амонат гузоштааст. Ва ҳамин эҳсос аст, ки инсонро водор мекунад
Ба номи Худо Ончунон к-аз рафтани гул хор мемонад ба ҷо, Аз ҷавонӣ ҳасрати бисёр мемонад ба
Ба номи Худо Дар заминаи ахлоқ ва сунану одоби зиндагии Паёмбари Аъзам(с) ривоёти зиёде нақл шудааст, ки ба бархе аз
Худои субҳон мефармояд: Ва ёд кун ҳангомеро ки аз бани исроил паймон гирифтем ки ҷуз Худоро напарастед ва ба падар ва модар ва хешовандон ва
Ибодат ва парастиш ба се наҳв қобили тасаввур аст; 1. Ибодати омиёна, 2. Ибодати оқилона, 3. Ибодати ошиқона. Ибодати омиёна Ибодати омиёна он аст ки
Ҷомеа барои ин ки битавонад ба як иҷтимои башарии мутамаддин ва пешрафта табдил ёбад ба чанд неру ва унсури созанда ниёз дорад. Агар ҷомеа ин
Тиловати Қуръон, мояи оромиши дилҳо Паёмбари Акрам (с): “Бо Қуръон бошед ва онро барои худ пешво ва раҳбар бигиред; зеро Қуръон сухани Парвардигори оламиён аст;