Ахлоқ ва Ирфон

Парвардигори Мутаол дар баёни чигунаги фарзанддор шудани Закариё дар куҳансоли ва талаби фарзанд аз сӯи вай мефармояд: «وَ زَکَرِیَّا إِذْ نادى‏ رَبَّهُ رَبِّ لا تَذَرْنی‏

Дар рӯзгоре ба сар мебарем ки бархе аз одатҳо ва расмҳо мардум кам кам аз миёнашон рахт барбаста ва ру ба фаромуши мегузорад. Эҳтиром ба

Мо инсонҳо баъзе аз вақтҳо аҳдҳоеро бо дигарон мебандем вале баъд аз муддати кутоҳе фаромуш мекунем, ки аҳде бастаем ва бояд ба он амал намоем.

Ба номи Худо Омилҳои зиёде дар сарнавишти инсон таъсир гузор аст, ки яке аз он авомил, дуст ва ҳамнишин аст. Инки ислом бар диққат дар

Ҳазрати Мусо(а) ба Худо арз кард: Худоё мехоҳам ба ту наздик шавам, Худо гуфт: Наздикии ман барои касе аст шаби қадр бедор бошад, Мусо(а) гуфт:

Аз Расули Худо(с) нақл шуда аст, ки он ҳазрат(с) фармуданд: “Дар рӯзи қиёмат ақрабе аз ақрабҳои ҷаҳаннам ба саҳрои қиёмат хоҳад омад, ки баданаш бисёр

Бархе рафторҳо, ки рангу бӯи Худои дорад маъмулан дар назари ҳамаи афрод коре писандида ва ахлоқи маҳсуб мешавад. Хислатҳои неку ҳамчун роздорӣ, неки ва хушрафтори

Бархе аз гуноҳон ҷузъи гуноҳони решаи маҳсуб мешаванд ба гунае агар ин гуноҳон дар вуҷуди касе бошад коре бас душвор дар пеш дорад. Яке аз

Рамазон дар луғати араб аз “рамазо” ба маънои шиддати ҳарорат гирифта шуда ва ба маънои сузонидан мебошад.[1] Чун дар ин моҳ гуноҳони инсон бахшида мешавад,

Ислом бо таъкид бар таъмини рӯзии бандагон аз сӯи Худои Таоло, саъй ва талошро тавсея кард ва Қуръон дар сураи Наҷм ояти 39 мефармояд: وَأَن

Моҳи Шаъбон яке аз моҳҳои бофазилат ва мавриди таваҷҷуҳи ҳазрати Ҳақ ва анбиёву авлиёи илоҳӣ буду ҳаст. Дар ин моҳ аъмолу дуоҳое ворид гаштааст, ки

Расули Худо(с) дар баёни аҳамияти назофати беҳдошти тан ва робитаи он бо буъди маънавии инсон фармуд: “Назофат аз имон аст.” Яъне муъмин пок ва назиф