Дин ва Мазҳаб

Боз барои дилҳои ташна ва чашмони мунтазир ва дастҳои омода барои дарёфти раҳмату мағфирати Илоҳӣ замони муносиб фаро расид. Замоне ки замзамаи тиловати дилнишини Қуръон,

Рӯзҳои охири моҳи Шаъбон буд, ки ҳазрати Расули Худо Муҳаммад ибни Абдуллоҳ (с) дар ҷамъи мардум ва асҳоб, аҳамият ва азамати моҳи мубораки Рамазонро таъкид

Ниёкон ва аҷдоди Паёмбари меҳрварзӣ (с), ҳамагӣ яктопараст ва муваҳҳид буданд ва ҳаргиз дар баробари бут сар ба саҷда наниҳодаанд. Ҳадафи ин навиштор он аст,

Мо ва ҳамаи башарият аз роҳи дур бо Паёмбари Аъзам(с) робита дорем ва бо шамоиле аз эшон ошно ҳастем. Имом Ҳусейн(а) аз шахсияти Паёмбари Аъзам(с)

Имом Ҳусейн (Дуруди Худо бар ӯ бод) дар рӯзи севуми Шаъбон дар соли чаҳоруми ҳиҷрӣ ба дунё омад. Паёмбари Аъзам(с) дар гӯши рости ӯ азон

Бегона кардияш зи ҷаҳону ҷаҳониёнҲар дил, ки гашт бо ту даме ошно Ҳусейн!Сеюми Шаъбон солрӯзи таваллуди сибти набии раҳмат ва сарвари ҷавонони ҷаннат, нури чашми

Илми фирақ ва мазоҳиб бар хилофи дигар илмҳои исломӣ номи муайян ва махсус ба худаш надорад ва дар тули асрҳои гузашта унвонҳои мухталиферо барои ин

Соли баъд аз он Пайғамбар (с) гуфт: Мо мехоҳем ба зиёрати умра биравем. Моҷарои Ҳудайбия – ки яке аз моҷароҳои бисёр пурмағз ва пурмаъност –

1. Имон ва маънавият Ангеза ва муҳаррики пешбарандаи ҳақиқӣ дар низоми набавӣ имоне аст, ки аз сарчашмаи дил ва фикри мардум меҷушад ва дасту бозу ва

Илми фирақ ва мазоҳиб яке аз донишҳои дерин ва дерпои Ислом аст, ки аз ҳамон асрҳои нахустини исломӣ по гирифтааст ва ҳамчунон мавриди таваҷҷӯҳи донишмандони

Охирин ҷанге, ки мушрикон ва мухолифон суроғи Пайғамбари Аъзам(с) омаданд, ҷанги бисёр муҳимми Хандақ буд. Ҳамаи неруҳояшонро ҷамъ карданд ва аз дигарон ҳам кӯмак гирифтанд

Ҳаводиси гузашта оинаи ибрате барои ояндагон аст то аз он ибрат бигиранд ва роҳи хатои рафтаро дубора такрор накунанд. Азамати ин воқеаҳо ҳам ба андозаи