Дин ва Мазҳаб

Дар оёти Қуръони Карим ме‏хонем, ки мухолифон ва мункирони ҳақ ҳеҷ далел ва бурҳони илмӣ барои инкори қиёмат надоранд, балки танҳо дубора зинда шуданро мумкин

Худои Мутаол дар ояти 9 сураи Фотир мефармояд: وَاللَّهُ الَّذِى أَرْسَلَ الرِّيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَاباً فَسُقْنَاهُ إِلَى‏ بَلَدٍ مَّيِّتٍ فَأَحْيَيْنَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا كَذَ لِكَ

Ақил ибни Абитолиб дар замони хилофати бародараш Амирулмӯъминин Алӣ (к) ба унвони‏ меҳмон ба хонаи он ҳазрат, дар Куфа ворид шуд. Ҳазрати имом Алӣ(к) ба

Усули дин Усули дин истилоҳи каломӣ аст, ва ба маҷмуае аз боварҳое гуфта мешавад, ки асоси дини Исломро ташкил медиҳанд, ва бе онҳо мусалмонӣ маъно

Имом Ҳусайн ва қиёми Ошӯро аз нигоҳи бузургони исломӣ ва ғайри исломӣ    Шахсияти волои Имом Ҳусайн ( салому дуруди Худо бар Ӯ бод )

Паёмбари Аъзам ҳазрати Муҳаммади Мустафо (с) фармуд:اَلظُّلْمُ ثَلاثَةٌ: فَظُلْمٌ لايَغْفِرُهُ اللّه‏ُ وَ ظُلْمٌ يَغْفِرُهُ وَ ظُلْمٌ لا يَتْرُكُهُ، فَأَمَّا الظُّلْمَ الَّذى لا يَغْفِرُ اللّه‏ُ فَالشِّرْكُ

  Робитаи дин ва фарҳанг Сароғоз Пеш аз оне ки дар бораи робитаи дин ва фарҳанг баҳс шавад, аввал дину фарҳангро таъриф мекунем, то рушан

Ҳазрати Абӯзари Ғифорӣ (рз) мегӯяд: Маҳбубам Паёмбари Худо (с) маро ба ҳафт чиз супориш кард:1. маро ба муҳаббати фақирон ва наздик шудан ба онҳо супориш

Марде ҳар шаб аз назди банки хиёбони ҷанубӣ мегузашту фарёд мезад. Садои баланди ӯ нигаҳбони банкро нороҳат мекард. Чун ин кор чанд бор такрор шуд

Худои Мутаол дар ояти 79 сураи муборакаи Бақара мефармояд:فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَبَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَذَا مِنْ عِندِ اللَّهِ لِيَشْتَرُواْ بِهِ ثَمَناً قَلِيلاً فَوَيْلٌ لَّهُمْ

Марде назди Паёмбари Аъзам (с) омад ва гуфт: Ба ман коре биёмӯз, ки Худованд ба сабаби он маро дӯст бидорад ва мардум низ дӯстам бидоранд

Аз Паёмбари Аъзам(с) пурсиданд: Чӣ кор кунем, ки шайтон аз мо дур шавад? Ҳазрат фармуд: الصَّوْمُ یُسَوِّدُ وَجْهَهُ، وَ الصَّدَقَةُ تَکْسِرُ ظَهْرَهُ، وَ الْحُبُّ فِی