
Ҷаҳони охират
Мо, ҳамин ки ба худ ва атрофамон нигоҳ мекунем, мебинем ва мефаҳмем, ки ҳар чизе дар ҷои худ қарор гирифтааст. Агар кӯдак нотавон аст, падару

Мо, ҳамин ки ба худ ва атрофамон нигоҳ мекунем, мебинем ва мефаҳмем, ки ҳар чизе дар ҷои худ қарор гирифтааст. Агар кӯдак нотавон аст, падару

Ҳамонгуна ки китоб ва муаллим ҳар ду лозиманд Қуръон ва имом низ ҳар ду лозиманд. Дар Саҳеҳ Муслим Паёмбари Аъзам (с) фармуд: 36 – (2408)…

Ҳазрати Муҳаммади Мустафо (с) фармуд: احبوا الله لما یغذوکم من نعمه و احبونی بحب الله و احبوا اهل بیتی لحبی Худоро ба хотири ин ки

Имом Ҳусейн (а) дар роҳ хитобаи бисёр хонд ва мардумро мавъиза кард ва ба онон дар бора хатарҳои ҳукумати Язид ҳушдор дод. Суханони зайл бархе

Худованд дар Қуръони Карим мефармояд: (Эй паёмбар,) дар ҳақиқат ту бар ахлоқи бузурге ҳастӣ. (Сураи Қалам, ояти 4) Дар ояти 21 сураи Аҳзоб мехонем: Дар

Танҳо паёмбаронанд, ки ҳаргиз пушаймон намешаванд, чун сухани онон сухани Худост ва Худованд ҳаргиз пушаймон намешавад. Илми онон аз илми Худост ва илми Худо маҳдудият

Худованд дар Қуръони Карим мефармояд: Барои ҳар уммате паёмбаре аст. (Сураи Юнус, ояти 47) Худои меҳрубон ҳеҷ гоҳ мардумро бе роҳнамо ва раҳбари осмонӣ нагузоштааст.

Худованд худ одил аст ва моро низ ба адолат ва некӯкорӣ фармон додааст: إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسان Дар ҳақиқат Худо ба адолат ва

Он чи муҳим аст бидонем, ки адолат ҳама ҷо ба маънои баробарӣ нест. Муаллим одил касе нест, ки ба ҳамаи шогирдонаш баҳои яксон бидиҳад, балки

Ба ҳар инсоне дар ҳар ҷое агар муҳаббат шавад, аз касе, ки ба онҳо муҳаббат карда ташаккур мекунанд. Ҳатто агар ба кӯдаке, ки тавони сухан

Барои ин ки мусофирон дар биёбонҳо гум нашаванд ва солим ва дуруст ба мақсад бирасанд, давлат роҳҳое таъйин мекунад ва дар он таблоҳо ва аломатҳое

Гуфтани “Алҳамду лиллоҳи раббилоламин” (Сураи Ҳамд, ояти 2) шукри забонӣ аст ва истифода аз ҳар неъмате дар роҳи ризои Худо ва бар асоси фармони Худо