Калом ва Фалсафа

Дар мавриди достони ҳазрати Одам(а) пурсишҳое матраҳ аст ки мо саъй мекунем то ҷое ки битавонем онҳоро дар ин мақола ҷавоб диҳем. Худованд дар Қуръон

Оё ҳазрати Иброҳим(а) тибқи сураи Анъом, ибтидо ба моҳу ситора гаравида ва алаёзу биллоҳ мушрик шуданд, ё барои ҳидояти дигарон мутавассила ба як навъ дуруғ

Мавзӯи маъод ва дунёи пас аз марг мавриди таваҷҷуҳи инсонҳо, дар ҳар асру замоне буда аст. Гуруҳе онро инкор карда ва барои исботи сухани худ

Гуфта мешавад ҳазрати Мусо(а) паёмбари улулазм аст ва ҳазрати Хизр(а) низ паёмбари улулазм аст. Бо таваҷуҳ ба инки паёмбарони улулазм аз дараҷа ва мақоми болотар

Тибқи ривояти имом Содиқ(а) ҳазрати Расули Акрам(с), 120 бор ба меъроҷ рафтанд ва бар асоси ҳадисҳои мутавотир, уруҷи он ҳазрат бо ҷисм буда на фақат

Ба номи Худо Дар Қуръони Карим оёте ҳаст, ки мумкин аст касоне аз он оёт ингуна натиҷа бигиранд, ки Паёмбар(с) (алаёзу биллоҳ) муртакиби гунҳо шуда

Худованд дар Қуръон дар сураи Ҷумъа ояти 8 мефармояд: “قُلْ إِنَّ الْمَوْتَ الَّذِي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلَاقِيكُمْ” “Эй Расули мо! Бигу марге, ки аз он

Гоҳе вақтҳо мумкин аст саволҳое ба фикри мо бирасад, ки ҷавобе барои он пайдо накунем. Посухҳое аз имом Муҳаммади Боқир (а)-ро мехонем, ки шояд баъзе

Дар ҷазиратул араб ба далелҳои фаровоне ҷанг ва ғорат нисбат ба занон ва мардон бештар буд ва низ мушкилоти иқтисоди хонаводаҳо ва қабилаҳо боиси ривоҷи

Имрӯза баъзе аз инсонҳо вуҷуди Худоро қабул надоранд ва мегӯянд: Ин ҷаҳон бар асари тасодуф ба вуҷуд омада аст ва Худое вуҷуд надорад. Оё касе,

Дар Қуръони Карим оёте ҳаст, ки мумкин аст касоне аз он оёт ингуна натиҷа бигиранд, ки Паёмбари Акрам(с) (алъаёзу биллоҳ) муртакиби гуноҳ шуда аст. Ба