Калом ва Фалсафа

Марде барои ислоҳи сару сураташ ба сартарошхона рафт дар байни кор гуфтугуи зебое байни онҳо даргириф. Онҳо дар мавриди матолиби мухталифе суҳбат карданд вақте ба

Эътиқод ба вуҷуди рӯҳ: Пас аз онки дар аввалин даврони таърихи башари гуруҳе муътақид ба вуҷуди рӯҳ шуданд, аз онҷо эътиқод ба ҷаҳони моварои табиат

Бештари мардум вақте калимаи “дуздӣ” ба гӯшашон мерасад ончи ки ин калима дар ҳамон марҳалаи аввал фикри инсонро ба сӯи худ мекашонад  ин аст, ки

Савол: Нақши Худо дар ҳидояти мо чист? Мисли инки бипурсанд: Нақши Худо дар хилқати мо чист? Пас на касе дар хилқати мо нақши “қоим ба

Дар ин мақола бар он ҳастем, ки бо шумо хонандагони гиромӣ аз чистии мутолиа ва фавоиди он сухан гуфта ва нуктаҳои муфиду куллиро дар ин

Тафаккур дар нафс. Инсон дар ин бияндешад, ки Худованд нафси инсонро чӣ гуна офарида ва чӣ гуна хусусиятҳое дорад? Ин кор бисёр муҳим аст. Амали

    Ба номи Худо Ҳазрати Алӣ(к) ҳашт масъаларо ба унвони хиёнати қалб ва монеи истиҷобати дуо, унвон ва роҳҳои кушоиши дарҳои истиҷобатро баён карда

            Имом Содиқ(а) дар бахше аз мунозираи худ бо як зиндиқ фармуданд: “Агар бигӯӣ, ки Худо дутост, аз ин ду

Алӣ Муҳаммадраҷаб: Маънои дунё ва охират Калимаи дунё, ё ба маънои пасттар, ё ба маънои наздиктар аст. Калимаи охират ба маънои вопас ва пасин ва

қисми аввал қисми дуюм қисми севвум РАҲБАРӢ Мақоми паёмбарӣ, бо он ки аз масири маънави ба сӯи Худо ва тақарруб ба зоти Ӯ ва буридан

Барои ҳамагон маълум аст, ки “шариат” яъне муқаррарот ва аҳкоми исломӣ бар асоси як силсила ҳақоиқ ва маслиҳатҳо. Фақеҳон маъмулан ин маслиҳатҳоро ба умуре тафсир

Масъалаи муҳимми имрӯзии инсонҳо, на қабули дин ва Ислом, балки фаҳмиши саҳеҳи он аст! Бар ҳамин асос аст, ки агар соатҳо ва ҳатто солҳо рӯи