Ҷойгоҳи ақл
Паёмбари Акрам (с) фармуд: الْعَقْلُ نُورٌ فِي اَلْقَلْبِ يُفَرَّقُ بِهِ بَيْنَ اَلْحَقِّ وَ اَلْبَاطِلِ Ақл нуре дар қалб аст, ки бо он ҳақ аз
Паёмбари Акрам (с) фармуд: الْعَقْلُ نُورٌ فِي اَلْقَلْبِ يُفَرَّقُ بِهِ بَيْنَ اَلْحَقِّ وَ اَلْبَاطِلِ Ақл нуре дар қалб аст, ки бо он ҳақ аз
Паёмбари Аъзам (с) фармуд: إذا جاء رمضان فتحت أبواب الجنة وغلقت أبواب النار وصفدت الشياطين Ҳар вақт моҳи Рамазон биёяд дарҳои биҳишт кушода ва дарҳои
Расули Худо(с) фармуданд: العُلَماءُ کُلُّهُم هَلْکی إلاّ العامِلینَ و العامِلونَ کُلُّهُم هَلْکی إلاّ المُخْلِصینَ، و المُخْلِصونَ علی خَطَرٍ Олимон ҳамагӣ ҳалок шаванд, магар онон, ки
Расули Худо(с) фармуданд: أیُّمَا امْرِئٍ وَلِیَ مِنْ أمْرِ المُسْلِمِینَ وَلَمْ یَحُطْهُم بِما یَحُوطُ بِهِ نَفْسَهُ لَمْ یَرَحْ رائِحَةَ الجَنَّةِ Ҳар кас бахше аз кори мусулмононро
Имом Ҳусайн (рз) фармуданд: لاأفلَحَ قـَومٌ اشتَـروا مَـرضـاتِ المَخلـُوق بسَخَطِ الخـالِق Растагор намешаванд мардуме, ки хушнудии махлуқро дар муқобили ғазаби Холиқ хариданд. (Таърихи Табарӣ, ҷ.1,
Ҷобир ибни Абдуллоҳи Ансорӣ гуфта аст: Ҳар кас дӯст дорад марде аз аҳли биҳиштро бингарад, ба Ҳусайн ибни Алӣ (рз) нигоҳ кунад. Ман ин суханро
Расули Худо (с) фармуд: Садақа диҳед ва маризони худро бо садақа дармон кунед. (Канзулуммол, ҷ.6, саҳ.371)
Расули Худо (с) фармуд: “Касе ки волидайнашро хушнуд созад, Худовандро хушнуд сохтааст ва касе ки волидайнашро нороҳат кунад, Худовандро нороҳат сохтааст.” (Ҷомеъул аҳодис Суютӣ, ҳадиси
Расули Худо (с) фармуд: Нишонаҳои растохез инҳо ҳастанд; аз байн бурдани дониш, ошкор шудани нодонӣ, ривоҷи зино, шаробхорӣ, мурдани мардон ва мондани занон ба гунае,
Расули Худо (с) фармуданд: إذَا دَخَلَ رَمَضَانُ فُتِّحَتْ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ، وَغُلِّقَتْ أَبْوَابُ جَهَنَّمَ، وَسُلْسِلَتِ الشَّيَاطِينُ Вақте Рамазон аз роҳ мерасад, дарвозаҳои осмон кушода ва дарҳои
Пайғамбари Худо (с) фармуданд:انَّ الدینارَ وَ الدُّرهَمَ اَهْلَكا مَنْ كانَ قَبلكُمْ و هُما مُهْلِكاكُمْҲамоно динору дирҳам пешиниёни шуморо ба ҳалокат расонд ва ҳамин ду низ