Фарҳангу адаб

Қасам ба рӯҳи қалам нораво нахоҳам гуфт Ҳар он сухан написандад Худо нахоҳам гуфт Қасам ба рӯҳи қалам то замони қатъи нафас Агар ҳаво надиҳанд

Бӯи Худост мевазад аз ҷониби Яман Аз юмни ишқ роиҳааш мерасад ба ман Аз ҳам гусаст силсилаи ғурбати насим Пур шуд машоми ҷони ман аз

Роҳ бисёр аст, аммо мақсаду раҳбар якест Гарчи ҳафтоду ду дин дорем, пайғамбар якест Юсуфи Мисриву Бенёмини Канъонӣ шудем Мо бародарҳои дӯрафтодаро модар якест Мисли

Поён якест, панҷараи осмон якест Хуршед байни ин ҳама рангинкамон якест Мо даст додаем ба ҳам, чашмамон ба авҷ… Моро ба сӯи раҳмати Ҳақ нардабон

Эй дӯст, бар ҷанозаи душман чу бигзарӣ,Шодӣ макун, ки бар ту ҳам ин моҷаро равад.Доманкашон, ки меравад имрӯз бар замин,Фардо ғубори колбадаш дар ҳаво равад.Хокат

Бахшида ба мавлуди Паёмбари Аъзам (с) Хуршеди ҳар ду олам, ё Мустафо Муҳаммад!Бо исми ту биболам, ё Мустафо Муҳаммад! Ман уммати гунаҳкор, дар рӯзи Ҳашр

Марди деҳқон бенаво шуд, эй шигифт!Ранҷи деҳқон бар ҳаво шуд, эй шигифт!Дар диёри Бӯалӣ Сино аҷабДарди деҳқон бедаво шуд, эй шигифт!Худпарастон соҳиби базму сурудХандаи мо

Аз азал то ба абад қисмати ман Эрон астКи нишонаш пари симурғу дили шерон аст Ҳама гӯянд, ки Эрон чӣ бузург аст, бузургИн ҳама дар

Романи «Ғуломон», аз осори муҳим ва арзишманди Садриддин Айнӣ, дар интишороти «Орван»-и Теҳрон дар соли равон мунташир шуд. Матни ин китоб бо муқаддима, тасҳеҳ, таҳқиқ

Ба эҳтироми Муҳаммад замин табассум кардТу омадиву ҷаҳон дасту пои худ гум кард Тарак нишаст ба чашмони обии СоваҲамин ки чашми ту бар осмон тараннум

Эй Расуле, ки номи зебоятҲамчу гулҳо шукуфта бар лабҳоҚиссаҳои пур аз муҳаббати туБеҳтарин қиссаҳои ҳар шаби мо Эй паёмовари ҳидояту ҳақАнбиёро зи ҳақ ту хотимаӣПешвои

Сарвари мо пешвову раҳмате бар оламинЭй сафирони аламдори ҳидоятро нигин Роҳи ту роҳи Худо нур асту аз зулмат ҷудоОфтоби оламоро пешвои муттақин Эй умеди ҷумла