Фарҳангу адаб

                Бо мо накард он бути саркаш вафо ҳанӯз Охир нашуд миёнаи мо моҷаро ҳанӯз Мо хастагон дар

            Ё Раб мабод к–аз по ҷонони ман биафтад Дарду балои ӯ кош бар ҷони ман биафтад Ман ҷуз зи

                Ишқро бошад ба ошиқ дилнавози бештар Мекунад бечорагонро чорасози бештар Мекашад қомат ба қадри реша ҳар нахле

                Ғайри ибрат ҳеч чиз аз дори дунё бармадор Ҳарчиро хоҳи зи чашм андохт аз ҷо бармадор Лангари

Дилдодаро зи тири маломат газанд нест Девонаро тариқаи оқили писанд нест Аз дарди мо чи фикру зи аҳволи мо чи бок Онро ки дил муқайяду

Маро зи васли ту ҳосил ба ҷуз таманно нест Хиёли зулфи ту бастан хилофи савдо нест Вафо зи аҳди ту меҷуст душ хотири ман Ҷавоб

Саҳар булбул ҳикоят бо сабо кард Ки ишқи рӯи гул бо мо чиҳо кард Аз он ранги рухам хун дар дил афтод В-аз ин гулшан

                    Ҷон хушаст, аммо намехоҳам ки: ҷон гуям туро Хоҳам аз ҷон хуштаре бошад, ки он

                  Худо ки меҳрабон аст Ба фикри бандагон аст Барои хушбахтимон Гуфта ки Қуръон бихон Қуръон китоби

  Эй дили аҳли иродат ба ту шод! Ба ту нозам! Ки муридиву мурод Хоҳиш аз ҷониби мо нест дуруст Ҳарчи ҳаст аз тарафи туст

Ишрати рӯи замин дар бурдбори дидаам Нақши поям нақши худ дар хоксори дидаам  Вой бар ҷонам агар иззат парастон пай баранд Эътибореро ки дар бе

  Он замоне, ки куни қасди гуноҳ Гар кунад кудаке аз дур нигоҳ Шарм дори зи гунаҳ, даргузарӣ Пардаи иффати худро надарӣ Шарм бодат зи