Фарҳангу адаб

Шаби ошиқони бедил чи шабе дароз бошад, Ту биё каз аввали шаб дари субҳ боз бошад. Аҷибаст агар тавонам ки сафар кунам зи дастат, Ба

توصیه های پیامبر ص به ابوذر Дар ҳадиси Абузар аст ки гуфт: Ба Расули Худо(с) арз кардам; … эй Парёмбари Худо(с) маро насиҳате кунед. Фармуд:

Бо ибтикори Муассисаи мутолиоти Эрон ва Авросиё (ИРАС) маҳфили ёдбуд ба муносибати зодрӯзи Устод Садриддин Айнӣ – бунёдгузори адабиёти муосири тоҷик баргузор гардид. Дар ин

  Ҳамоиши ҷаҳонии ваҳдати исломӣ бо ҳадафи тавсеаи ҳамбастагӣ дар миёни уммати исломӣ дар Иломободи Покистон баргузор мешавад. Ин ҳамоиш бо ҳамкории шӯрои ҳамбастагии миллии

  38 масеҳии шаҳрванди Амрикои Ҷанубӣ дар ҳарами мутаҳҳари ҳазрати Шаҳчароғ (а) дар шаҳри Шероз, маркази устони Форс (ҷануби Эрон) ба дини мубини исломи мушарраф

Вақте ҳазрат Исо(а) аз Худованд дархост кард касеро ба ӯ нишон диҳад, ки назди Худо маҳбубтар аз ӯ бошад, Худованд Исо(а)ро ба пиразане, ки дар

Дарёи хаёлему наме нест дар инҷо, Ҷуз ваҳми вуҷуду адаме нест дар инҷо. Рамзи ду ҷаҳон аз варақи оина хондем, Ҷуз гарди таҳайюр рақаме нест

Эй подшаҳи хубон дод аз ғами танҳоӣ, Дил бе ту ба ҷон омад вақт аст ки боз оӣ. Доим гули ин бустон шодоб намемонад, Дарёб

Умдатарин суол дар ин миён он аст, ки оё дине ҷаҳонӣ (ислом) бо одобу сунани миллӣ чӣ рафторе дорад? Оё онҳоро канор мениҳад ва худ

Осия номи зане аст, ки ҳамсари Фиръавн ва духтари Музоҳим буда аст. Қуръон дар ду оят, аз ин бонуи бузургвор бо унвони “امْرَأَتَ فِرْعَوْن” ёд

Сароғози гуфтор номи Худост, Ки раҳматгару муҳрубон халқрост. Худоё гувоҳи диҳам кин китоб, Бар Аҳмад фиристодаи бар савоб. Суханҳои поки туро зин сабаб, Паямбар парондаст

Ба номи Худое, ки ҷон офарид, Сухан гуфтан андар забон офарид. Худованди бахшандаи дастгир, Карими хатобахши пузишпазир. Сари подшоҳони гарданфароз, Ба даргоҳи ӯ бар замини