Ахлоқ ва Ирфон

Хусусиятҳои ахлоқӣ, зӯҳд ва тақвои имом Ризо(а) ба гунае буд, ки ҳатто душманони хешро низ шефта ва маҷзуби худ карда буд. Бо мардум дар ниҳояти

Муноҷоти имом Алӣ ибни Абитолиб(к) дар масҷиди Кӯфа  «اَللّهُمَّ اِنّى أَسْئَلُکَ الأَمَانَ یَوْمَ لا یَنْفَعُ مَالٌ وَلا بَنُونَ إِلاَّ مَنْ اَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلیمٍ وَ

Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон Такрор мекунам, ки тасмим бигиред дар ин 30 рӯзи моҳи мубораки Рамазон муроқиби забон, чашм, гӯш ва ҳамаи аъзо ва

  НАСИҲАТИ ИМОМ ҲУСАЙН (А) БАРОИ ГУНОҲ НАКАРДАН Ҷавоне назди Имом Ҳусайн (а) омаду гуфт: Ман марди гунаҳкорам ва наметавонам худро аз анҷоми гуноҳон боз

Раббони Рабони дар луғат марбут ба раб; Худо; Илоҳ, Олим росух дар дин; Худошинос; Оъбид; Оъриф.[1] Дар истилоҳ Қуръон зери ин оят ҳат, ки мефармояд:

Хешовандон, иртиботи хунӣ бо ҳам доранд. Шоху баргҳои як дарахтанд ва гулҳои як бустон. Па иртиботашон ҳам табиӣ аст ва қатъи робита ва рафту омад миёни

Паёмбар (с) фармуданд: “Муъмин оинае аст, барои муъмини дигар” Оина замоне айбро мегўяд, ки худ ғуборе надоштабошад. Оина ҳар чӣ мегўяд, аз рўи сафову латофат

Сираи рафтории Пайғамбари Худо(с) он буд, ки ба ҳар кӣ мерасид – ҳатто кӯдакон – ибтидо ба ӯ салом мекард, ба хусус дар мавриди салом

Дар ривоёт омадааст, ки аҳли дӯзах аз бӯи бади олиме, ки ба илмаш амал накардааст озор мебинанд ва азият мешаванд. Чаро олими беамал ингуна аст?

  Моҳи Рамазон яке аз моҳҳои бандаги ва ибодати Худованд аст. Моҳе аст, ки бандагони Худо ба меҳмонии Худо даъват шудаанд ва сари дастархони Худованд