Ахлоқ ва Ирфон

  Дуо кардан дорои осори тарбиятӣ ва ахлоқӣ бисёре мебошад ва илова бар инки худи дуо кардан ибодат маҳсуб ва мавҷиби тақарруби фарди дуо кунанда

Яке аз ровиёни ҳадис аз имом Содиқ(а) нақл мекунад ки: Аз имом Содиқ(а) пурсидам фидоят шавам оё байни ислом ва эмон фарқе вуҷуд дорад? Он

Ё Раб зи каромоти ту шарманда шудам ман Дар маҳзари ту боз сарафканда шудам ман Ҳарчанд ки шарм аз гунаҳи хеш накардам Бо ашки надомат

Зери назар доштани душман Расули Худо(с) душманонро яксон намедонист ва ин аз нуқоти муҳимми зиндагии Пайғамбар(с) аст. Баъзе душманоне буданд, ки душманиашон амиқ буд, аммо

Пайғамбари Акрам(с) аввалан худ ҳофиз ва нигаҳдорандаи зобита ва қонун буд ва намегузошт қонун – чи ба воситаи худаш ва чи тавассути дигарон – нақз

Мардум даҳ сол бо Ӯ шабу рӯз зиндагӣ карданд ба хонааш рафтанд ва Ӯ ба хонаашон омад, дар масҷид бо ҳам буданд, дар роҳ бо

Хулосаи шахсияти Пайғамбар(с); хулосае аз ахлоқи ҳукуматии он бузургвор метавонем бигӯем, ки дар муқобили васвасаҳои душман ҳушёрӣ, дар муқобили мӯъминин, хоксорӣ; дар муқобили дастури Худо

Пайғамбари Худо(с) наёмаданд, ҷуз ин ки бо амри Худои Мутаол мардум Ӯро итоат кунанд. “إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ”. Пайғамбар(с) наёмад, ки ба унвони як масъалагӯ

Вафои ба аҳду паймон ҳатто бо яҳуд Аз дигар хулқиёти ҳукуматии Ӯ ин буд, ки аҳд нигаҳдор буданд. Ҳеҷ вақт аҳдшиканӣ накард. Қурайш бо Ӯ

  Ҳазрати Ҷавод (а) дар бораи ҷалби муҳаббат мефармояд: Се хислат ҷалби муҳаббат мекунад: Инсоф дар муошират бо мардум, ҳамдарди дар мушкилоти онҳо, ҳамроҳ ва

Талоши бевақфа аз аввалин лаҳзаҳои беъсати Паёмбари Акрам (с) шуруъ шуда буд. Ин махлуқи беназири Илоҳӣ ва ин инсони комил, ки қабл аз нузули ваҳйи

Суст нашудан он ҳазрат дар саҳнаи ҷиҳод Кори муҳимми Пайғамбари Худо(с) даъват ба ҳақ ва ҳақиқат ва ҷиҳод дар роҳи ин даъват буд. Дар муқобили