Ахлоқ ва Ирфон

Тарбият аз тарафи Парвардигор Беъсат- барангехтагии паёмбарон Таълиму таъдиби пайғамбарон – шогирдони махсуси ҳазрати Аҳадият – амре аст, ки вуҷуд дорад, аммо беъсат чизе илова

Падар– Абдуллоҳ Абдуллоҳ падари он бузургвор, бино бар ривояте, пеш аз вилодаташ ва бино бар ривоёти дигар чанд моҳ баъд аз вилодаташ аз дунё меравад

Дар як шароити хело сахт ва шароите, ки Пайғамбари Акрам(с) зуҳур кард. Он ҳам аз хонавода ва аз қабилае, ки бархурд ва рубару шудан бо

Насаб: Аз сулолаи пайғамбарон Дини ҳаниф дар Макка Пеш аз беъсати Пайғамбар(с) мӯъминоне дар Макка буданд…; ҳамон касоне, ки дини ҳаниф доштанд. Падарон ва аҷдоди

Пайғамбар(с) чароғи нурбахш буданд. Чароғи равшан чи бихоҳад ва чи нахоҳад, вуҷудаш ҳар ҷо ҳаст, он муҳит мунаввар ва нуронӣ мешавад. Худо Пайғамбарро ба чароғе

… Рӯзи бисту ҳаштуми моҳи Сафар ин нури осмонӣ, ин инсони воло ва ин падари меҳрубон аз миёни мардум рафт ва онҳоро ғамгин ва доғдор

Вақте дар фатҳи Макка, Абӯсуфён махфиёна ва бо ҳимояти Аббос – амаки Пайғамбар(с) – ба лашкаргоҳи он ҳазрат омад то амон бигирад, субҳ дид, ки

Ӯ даҳ сол ҳукумат караданд, аммо агар бихоҳем амалеро, ки дар ин даҳ сол анҷом гирифта, ба як маҷмӯаи пуркор бидиҳем то онро анҷом диҳанд,

Инсон дорои ду чеҳраи зоҳирӣ ва ботинӣ аст. “Халқ” ҳамон сурати зоҳирист ва “хулқ” сурати дарунӣ ва ботинии инсон аст, ки ба он “сиришт” ва

Ҳазрати Пайғамбар(с) тазарруъи худашро натанҳо кам накарданд балки бешта карданд ва иртиботи худро бо Худо рӯз ба рӯз мустаҳкамтар карданд. Дар майдони ҷанг, вақте неруҳоро

Пайғамбар(с) дар рафтори худ ҳакимона ва мудаббирона амал карданд ва суръати амал доштанд. Нагузошт дар ҳеҷ қазияе вақт бигзарад. Қаноат ва таҳорати шахсӣ доштанд ва

Агар Қуръон мефармояд: “الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ” инҳо мунофиқ нестанд. Албатта иддае аз мунофиқон ҳам ҷузви “الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ” ин гуруҳанд, аммо ҳар касе,