Ахлоқ ва Ирфон

Ва аммо душмани панҷум. Душмани панҷум иборат буд аз душмане, ки дар даруни ҳар мусулмон ва мӯъмин вуҷуд дошт. Хатарноктарин душмане, ки дар даруни мо

Осонӣ Вожаи осонӣ дар муқобили душвор ва сахтгирӣ аст. Дар низоми офариниш ва дар адёни осмонӣ ва ба вижа дар Ислом осонӣ ҷилваи хосе дорад.

Душмани чорум “мунофиқ” буд. Мунофиқон дар миёни мардум буданд. Касоне, ки ба забон, имон оварда буданд, аммо дар ботин имон надоштанд. Мунофиқон мардумони паст, муонид,

Душмани севум яҳудиҳо буданд. Бегонагони номутмаинне, ки аз рӯи ночорӣ ҳозир шуданд бо ҳазрати Пайғамбар(с) дар Мадина зиндагӣ кунанд, аммо аз мавзеъгирӣ ва ихлолгарӣ ва

Соли баъд аз ҷанги Хандақ ҳазрати Пайғамбар (с) фармуданд: Мо мехоҳем ба зиёрати ҳаҷҷи умра биравем. Моҷарои Ҳудайбия – ки яке аз моҷароҳои бисёр муҳим,

Охирин ҷанге, ки онҳо суроғи Пайғамбар Худо(с) омаданд, ҷанги бисёр муҳимми Хандақ буд. Душманони Расули Худо(сабр) ҳамаи неруҳо ва гурҳояшонро ҷамъ карданд ва аз дигар

Пайғамбар(с) бо нигоҳе бар ҷомеа навташкили худ, мебинад, ки панҷ душмани алсӣ ин ҷомеаи навзодро таҳдид мекунанд: Душмани кӯчак ва кам аҳамият аз қабоили нимаваҳшии

Барои онки ин кор ба сомон бирасад, се марҳила вуҷуд дошт: 1.       Поярезии низом буд, ки бо ин корҳо анҷом гирифт. 2.       Нигаҳбонӣ ва муҳофизат

Иқдоми баъдии бисёр муҳим ухувват ва бародарӣ буд. Ашрофигарӣ ва таассубҳои хурофӣ ва ғурури қабилаӣ ва ҷудоии қишрҳои мардум аз якдигар, муҳимтарин балои ҷавомеи мутаассиб

Баъд тадбир ва сиёсати идораи он низомро тарроҳӣ кард. Вақте инсон нигоҳ мекунад мебинад, ки қадам ба қадам мудаббирона ва ҳушёрона пеш рафтааст, мефаҳмад, ки

Канори хонаи Абӯайюби Ансорӣ як замини холӣ буд. Ҳазрати Паёмбар(с) пурсиданд: Ин замини кист? Гуфтанд: Аз ду бачаи ятим аст. Пулро аз кисаи худашон доданд

Дар замони вуруди ҳазраташ ба шаҳри Ясриб, Абӯайюби Ансорӣ ва хонаводаи мустаманд ва фақираш омаданд ва васоили ҳамроҳи Пайғамбар(с)-ро бардоштанд ва дохил бурданд. Пайғамбар(с) ҳам