Торих ва достон

Марде пеши занаш омаду гуфт: Намедонам имрӯз чӣ кори хубе  кардам, ки фариштае садоям зад, ки як дуо кун, то фардо бо ризояти Аллоҳ баровардааш 

Донишҷӯе ба устодаш гуфт: Устод, агар шумо Худоро ба ман нишон диҳед ибодаташ мекунам. То вақте Худоро набинам ибодат намекунам. Устод ба охири синфхона рафт

Подшоҳе дарвешеро ба зиндон андохт. Нимашаб хоб дид, ки бегуноҳ аст. Пас ӯро озод кард. Подшоҳ гуфт: Аз ман чизе бихоҳ! Дарвеш гуфт: Вақте Худое

Бӯусмон мегӯяд: Бо Салмони Форсӣ зери дарахте нишаста будем. Ӯ шохаи хушкеро гирифту такон дод. Ҳамаи баргҳояш рехт. Онгоҳ ба ман гуфт: Намепурсӣ, чаро чунин

Марде як шаб дар хонаи деҳотӣ мехобад. Ҳама ҷо торик буд. Ҳавои хона муносиб набуд. Хобаш намебурд. Ба самти тирезаҳо рафт. Ҳар чӣ талош кард

کسی برخواستСоҳибдиле барои барпо доштани намоз ба масҷид рафт. Намозгузорон ӯро шинохтанд ва аз ӯ хостанд, ки пас аз намоз бар минбар равад ва онҳоро

Шахсе гирифтори қарзи зиёд шуд. Ӯро ба сӯи тоҷири саховатманде роҳнамоӣ карда гуфтанд: Ӯ аҳли эҳсон аст ва мушкили туро ҳал мекунад. Қарздор дунболи он

Марди бесаводе Қуръон мехонд, вале маънияшро намефаҳмид. Рӯзе писараш аз ӯ пурсид: Қуръон хондани ту чӣ фоидае дорад, вақте ки маънӣ онро намефаҳмӣ? Падар гуфт:

Аввалин рӯзҳое, ки дар хориҷа будам, ҳар рӯз субҳ бо мошини яке аз ҳамкоронам аз меҳмонхона ба маҳалли кор мерафтем. Ҳавои моҳи сентябр каме сард

Чанд ҷавоне дар моҳи Рамазон пирамардеро диданд, ки дар гӯшае ғизо мехӯрд. Ба ӯ гуфтанд: Эй пирамард, магар рӯзадор нестӣ?  Пирамард гуфт: Бале, рӯзадорам, аммо

Подшоҳе дар хоб дид, ки тамоми дандонҳояш афтоданд! Таъбиркунандагони хобро даъват кард.Аввалӣ гуфт: Таъбираш ин аст, ки марги тамоми хешовандонатро ба чашм хоҳӣ дид. Подшоҳ

Шахсе хидмати имом Содиқ омад ва истихора кард. Истихора бад омад, вале ӯ онро нодида гирифт ва ба мусофирати тиҷоратӣ рафт ва иттифоқан ба ӯ