Торих ва достон

Рӯзҳо гузашт ва дарди зоймон оғоз шуд. Марям барои зоймон ба тарафи деҳкада ва зери дарахти хурмои хушкидае рафт, дар ҳоле ки дарди сахте дошт.

Хонаводаи Пайғамбар (с) Падар- Абдуллоҳ Абдуллоҳ падари он бузургвор, бино бар ривояте, пеш аз вилодаташ ва бино бар ривоёти дигар чанд моҳ баъд аз вилодаташ

Имрон паёмбари куҳансоли Бани Исроил, ки солҳои охири умри худро дар Ҷалила мегузаронд ва то он замон фарзанде надошт, шабе дар хоб дид, ки Худованд

Рӯзе марди кӯре рӯи пиллаҳои сохтмоне нишаста ва коса ва таблоеро пеши пояш гузошта буд. Рӯи табло навишта буд: «Ман кӯр ҳастам. Лутфан кӯмак кунед.»

Ҷаҳонгарде ба деҳкадае рафт то зоҳиди маъруфро зиёрат кунад ва дид, ки зоҳид дар ҳуҷраи содда зиндагӣ мекунад. Ҳуҷра пур аз китоб буд ва ғайр

Зулқарнайн бо лашкари фаровон аз биёбон мегузашт. Мардеро дид, ки машғули намоз аст ва ба азамати Зулқарнайн диққат накард. Зулқарнайн аз бузургии рӯҳи ӯ тааҷҷуб

 Ҳикоят кардаанд, ки Луқмон рӯзе дар роҳе мегузашт. Қитъаи коғазеро дид, ки бар рӯи замин афтода буд. Онро бардошт ва дид, ки бар рӯи он

Саъд ибни Маоз яке аз ёрони бовафои ҳазрати Хотамуланбиё (с) буд, ки ҳазрат ба ӯ таваҷҷӯҳи хоссе дошт. Ҳангоме ки аз дунё рафт, Паёмбари Ислом(с)

Ҳакиме болои минбар рафту гуфт: Писарбачае баъд аз гузашти айём ҷавон шуд, зан гирифт ва соҳиби бача шуд. Ба сахтӣ кор карду соҳиби хона ва

Рӯзе ҳазрати Мусои Калим (а) дар муноҷот бо Худои Ҳаким гуфт: Худои ман, аз асрори ҳикмати худ чизе ба ман нишон бидеҳ.Хитоб омад, ки аз

Ақил бародари ҳазрати Алӣ ибни Абитолиб(к) хидмати бародараш амирулмӯъминин Алӣ омад.Ҳазрат мефармояд: Ранги суратш аз фақр баргашта буд. Гуфт: Миқдоре аз ин гандуми байтулмолро, ки

Рӯзе Иблис назди ҳазрати Мӯсо (алайҳиссалом) омаду гуфт: «Мехоҳам ҳазору се панд ба ту биёмӯзам». Мӯсо (а) ӯро шинохт ва фармуд: «Ончи, ки ту медонӣ,