
Шармандаам
Дар соле, ки қаҳтӣ шуда буд ва мардум зонуи ғам бағал гирифта буданд, орифе ғуломеро дид, ки шодмон аст. Ба ӯ гуфт: Чигуна дар чунин

Дар соле, ки қаҳтӣ шуда буд ва мардум зонуи ғам бағал гирифта буданд, орифе ғуломеро дид, ки шодмон аст. Ба ӯ гуфт: Чигуна дар чунин

Дуредгаре буд, ки зани зебое дошт, ки подшоҳро маҷзуби худ карда буд Подшоҳ айбе аз дуредгар гирифт ва ҳукми дор задани ӯро содир кард ва

Рӯзе Расули Худо(с) дар назди ҷавоне, ки дар ҳоли ҷон додан буд ҳозир шуд. Ҳазрат ба ҷавон фармуд: Бигӯ: Ло илоҳа илло Аллоҳ ҷавон ҳар

Ба Абӯсаид Абулхайр гуфтанд: Фалонӣ метавонад парвоз кунад. Гуфт: Ин, ки муҳим нест, магас ҳам мепарад. Гуфтанд: Фалониро чӣ мегӯӣ? Рӯи об роҳ меравад! Гуфт:

Гурӯҳе аз Ансор (аҳли Мадина) назди Паёмбари Аъзам (Саллаллоҳу алайҳи ва олиҳ) омада салом карданду гуфтанд: Ё Расулаллоҳ ҳоҷате дорем. Ҳазрат фармуд: Бигӯед. Гуфтанд: Ҳоҷат

Рӯзе ҳазрати Козим фарзанди имом Содиқ аз кӯчаҳои Бағдод мегузашт. Аз хонае садои арбада ва тору танбур баланд буд. Мезаданд, мерақсиданд ва садои пойкӯбӣ меомад.

Деҳқоне хари пир дошт. Рӯзе хар ба даруни чоҳи беоб афтод. Деҳқон ҳар чӣ кушиш кард, натавонист харашро аз чоҳ берун биёрад.Ӯ бо мардуми маҳал

Дар кӯдакӣ ба модарам гуфтам, ки ҳеҷ гоҳ касеро бештар аз ту дӯст надорам. Модарам маро бӯсиду гуфт: “Наметавонӣ, азизам!” Гуфтам: Метавонам. Ман туро аз

Мардум дар бораи Бӯалӣ Сино афсонаҳо сохтаанд, масалан мегӯянд; Ҳангоме ки дар Исфаҳон буд, садои чаккуш мисгарҳои Кошонро мешунид. Шогирдаш Баҳманёр ба ӯ гуфт: Шумо

Рӯзе марде Боязиди Бастомиро дар кӯчае дид. Пас аз аҳволпурсӣ аз Боязид пурсид: Дӯсти ман, мо ҳамсинф ва ҳаммактаб будем. Ҳар он чӣ ту хондӣ

Марде ба ҳузури Расули Худо (Саллаллоҳу алайҳи ва олиҳ) омаду арз кард: Эй Расули Худо, зане дорам, ки ҳар вақт мехоҳам аз манзил берун равам,