Фарҳангу адаб

Ширкаткунанда дар солгарди реҳлати малакутии имом Хумайнӣ  Ман сӯроғи ёри ҷонон омадам          Сӯҳбати пири Ҷаморон омадам  Омадам имрӯз имомам рафтааст       

 Сукути ишқ дар ҷонам садо рехт,  Чӣ файз омад ба дастонам дуо рехт.  Магар имшаб шаби қадр аст ёрон,  Ба ҷонам аз само нури Худо

Зи ту хуршед кай хоҳам? Чароғи манзилам кофистБа рӯзгори ту ман моҳам, ту бошӣ ҳамдилам кофистДар ин авзои туфонӣ, агар ҳамроҳи ман монӣНахоҳам аз ту

Қуръони боз, дасти дуои имом буд Ислом бефутуввати ӯ нотамом буд  Дидем дар ниҳоли қадаш иртифои ҳол То чун санавбарон ба намозаш қиём буд  Гар

Ҷудо шуд яке чашма аз кӯҳсор Ба раҳ гашт ногаҳ ба санге дучор  Ба нармӣ чунин гуфт бо санги сахт: Карам карда роҳе деҳ, эи

  Тафсири намози шаб шуд қиссаи гесӯят  Печид чу атри гул, дар шаҳр ҳаёҳӯят.  Дар бод саворе ҳаст, овозаи ёре ҳаст,  Меҳроби дуои мо шуд қаблаи

Имом Хумайнӣ баъд аз 15 сол дурӣ рӯзи 12 Баҳманмоҳи соли 1357ҳ.ш. (1/2/1979) аз Париж ба Теҳрон омад. Рӯзи 22 Баҳманмоҳи соли 1357ҳ.ш. (12/2/1979) Инқилоби

З-ин мард, ки бӯи Мустафо(с) меояд Бӯи Алӣ(к) он шери Худо меояд Бар гӯши дил аз ғайб нидо меояд К-ин мард зи кӯи Карбало меояд

Тан додааст чашми ҳарифон чу хобро Ғофил шуданд ҷумла, ифофу ҳиҷобро  Бе банду бор зан чу бурун омад аз ниқоб Аз душманон гирифт тариқи итобро

Рафтиву баъди ту соҳибназаре нест, ки нест Аз дили ғамзадагон бохабаре нест, ки нест Олам аз партави рӯят ҳама нуронӣ буд Баъди ту ламъаи нури