Қуръон ва Ҳадис

  Худованд дар Қуръони Карим мефармояд: Барои ҳар уммате паёмбаре аст. ‏ (Сураи Юнус, ояти 47)  Худованд ҳеҷ гоҳ мардумро бе роҳнамо ва раҳбари осмонӣ нагузоштааст.

Ҳамаи мо дӯст дорем дар зиндагӣ ва барномаи худ инсонҳои муваффақе бошем. Аввалин қадам дар ин роҳ шинохти меъёрҳои муваффақият аст то бо он худ

Худои Мутаол мефармояд:يَا أَيُّهَا النَّبِىُّ اتَّقِ اللَّهَ وَلَا تُطِعِ الْكَافِرِينَ وَالْمُنَافِقِينَ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيماً حَكِيماًЭй паёмбар, аз Худованд парво кун ва аз кофирон ва

Пешвоёни бузургвори мо гоҳе дар қолаби як мисол ва ташбеҳ ба андозаи як китоб барои мо сухан гуфтаанд. Аз ҳазрати Паёмбари Аъзам(с) ҳадиси зебое нақл

Таносуб ва ҳамоҳангӣ дар адад ва рақамҳои баъзе калимаҳои Қуръони Карим ва мавзӯъҳои мисли ҳам ё зидди ҳам дар Қуръони Карим бисёр шигифтангез аст. Ҳеҷ

بسم الله الرحمن الرحیمطسم (1)تِلْكَ آَيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ (2)نَتْلُوا عَلَيْكَ مِنْ نَبَإِ مُوسَى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (3)То. Син. Мим. Ин оёти китоби равшангар аст.

Ҳар рӯз дар сураи Ҳамд мехонем: اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيم صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينХудоё, моро ба шоҳроҳи пойдорӣ ҳидоят намо.

Худои Мутаол мефармояд:أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِى آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُواْ الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ وَأَنِ اعْبُدُونِى هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ Эй фарзандони Одам, магар

Муқаддима “Ва Қуръонро барои тазаккур (ва ёдоварӣ) осон кардем, оё касе ҳаст, ки панд гирад ва мутазаккир шавад?”Сураи Қамар / 17. Қуръон китоби Худост ва

Ҳазрати Луқмони Ҳаким ба фарзандаш насиҳат кард: وَإِذْ قَالَ لُقْمَانُ لِابْنِهِ وَهُوَ يَعِظُهُ يَابُنَىَّ لَا تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ Ва (ёд кун) замоне

Баъд аз ин ки ҳазрати Юсуф(а) хобашро ба падараш ҳазрати Яъқуб(а) гуфт падараш чунин фармуд: قَالَ يَبُنَىَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلَى‏ إِخْوَتِكَ فَيَكِيدُواْ لَكَ كَيْداً

Худои Мутаол дар ояти 9 сураи Фотир мефармояд: وَاللَّهُ الَّذِى أَرْسَلَ الرِّيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَاباً فَسُقْنَاهُ إِلَى‏ بَلَدٍ مَّيِّتٍ فَأَحْيَيْنَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا كَذَ لِكَ