Қуръон ва Ҳадис

  Сураи Ёсин, ки яке аз сураҳои Қуръони Карим аст, тиловати он осор ва баракоти фаровоне дорадва дар баъзе аз ҳадисҳо сураи Ёсин таъбир ба

  Қуръон китоби осмонӣ ва муҳимтарин манбаи исломӣ аст, Қуръон сарчашмаи маорифи илоҳӣ аст ва дар тарбият дини ҷойгоҳе бас азим дорад. Ҳазрати Алӣ(к) дар

Пораи сездаҳуми Қуръони Карим, ки аз ояти 53 сураи Юсуф (а) оғоз ва то поёни сураи муборакаи Иброҳим (а) мебошад, дорандаи омӯзаҳо ва паёмҳои рӯҳафзои

Рағоиб аз решаи калимаи арабии «раға-ба» гирифта шуда, маънояш чизе хостан, орзу кардан, майл кардан ва кушиши чизеро ба даст оварданро дорад. Муаннаси он «рағиба»

Ваҳдат атрофи меҳвари Пайғамбар(с) Густараи шахсияти Набии Акрам(с)-ро ҳеҷ инсоне қодир нест ба сурати комил ва пурра баён кунад ва тасвири наздик ба воқеият аз

Аслан тадаббур барои тафсир кардан нест, балки барои фаҳмидани мурод аст. Инсон ҳар сухани ҳакимонаеро ду гуна метавонад бардошт кунад; яке сарсарӣ ва бо саҳлангорӣ

Агар баёни Қуръони Каримҳунарӣ набуд, имкон надошт, ки битавонад ин ҳама ҳақоиқ ва мафоҳими олиро дар худ бигунҷонад. Ба ҳамин хотир аст, ки ҳеҷ тарҷума

Вақте Қуръони Карим вориди ҷомеа мешавад ширини ва ҳаловати худро ба комҳо мардумон ва миллатҳо мечашонад. Қадами аввал ёд гирифтани матни Қуръони Каримаст ва ин

Мафоҳими Қуръони Карим хеле олӣ аст. Худои Мутаол инҳоро ба андоза ва қадри қалби Пайғамбари Акрам(с) таназзул медиҳад ва нозил мекунад, баъд қалби Пайғамбари Ислом(с),

Қуръони Карим як китоби маъмулӣ ва одди нест, ки мо садҳо ҳазор нусха чоп кунем, иддаеро вазифадор кунем ва бигӯем, ки инро бигиреду бихонед. Мисли

Қуръон бисёр азим ва дорои шаъни фавқулода волое аст, як маҷмӯаи маҳдуд аст– фарз кунед сесад-чаҳорсад сафҳа аст – аммо ҳамаи маорифе, ки барои як

Муъҷизоте, ки тавассути Пайғамбар(с) анҷом шуда аст ва дар Қуръон омада аст бо зикри оят ва сура бифармоед? Пайғамбари Ислом(с) илова бар Қуръони Маҷид –