Қуръон ва Ҳадис

Бар асоси нигарише, ки Ислом ба олами офариниш ва мабдаи ҳастӣ дорад ва мақсаде, ки барои ҳаракати умумии ҷаҳон қоил аст ва унсури рӯҳонӣ ва

Ҳар гоҳ маншаи фаъолиятҳои маънавӣ ва рӯҳонии инсонро ақл ва қалб бидонем, бояд гуфт яке аз аҳдофи тарбияти исломӣ такомули ақлу қалб аст, ки яке

       Аз оёти Қуръони Карим бар меояд, ки адолат ва қист, ҳадафи беъсати анбиё(а) ₋яъне мураббиёни башар₋ будааст ва Худованд паёмбаронро фиристод, то бо оёт,

Ҳақиқати некӣ кардан قال رسول الله: ألإحْسانُ أن تَعْبُد اللّه‏ كَأنَّك تَراه فَإن لَم تَكُن تَراه فَإنَّه يَراكَ. (سنن النسائي) Некӣ он аст, ки Худоро

Сифатҳои некон قال رسول الله: ثَلاثٌ مَن كُنَّ فيه فَهُو مِن الأبْدالِ: الرِّضا بِالْقَضاء وَ الصَّبْرُ عَن مَحارِم اللّه‏ وَ الغَضَبُ في ذات اللّه‏ عَزَّ

Дар китобҳои бузургон баргузидае аз сифоти ҳазрати Муҳаммад ибни Абдуллоҳ хотамуланбиёст, ки он Ҳазрат (с)-ро дорои сифатҳои зер муарифи карданд: – Ӯ беҳтарин махлуқ ва

Ду инсоне, ки барои ташкили конуни гарми хонавода якдигарро ҷазб мекунанд, мавҷуди севвуме меҷӯянд, ки натиҷа ва самараи ширини ҷисму рӯҳӣ онҳост. Ва он чунон

Такабур аз сифатҳои бад ва разила ба шумор меравад. Худои Мутаол бандагони худашро ба дурӣ аз такабур амр ва супориш кардааст. Дар Қуръони Карим натиҷаи

Худои мутаол дар Қуръони Карим мефармояд:         تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَا كَسَبْتُمْ…  Онҳо уммате буданд, ки гузаштанд ва дастоварди онҳо

  Асосан тадабубур ва андешаварзӣ ва хирадварзӣ мавриди таъкиди дин аст чаро, ки инсонро ба сӯи Худо ва илоҳӣ шудан ва ободони ҳаёти дуняви ва

  Қуръон, аз қурбони ҳаҷ, ба унвони шаоири илоҳӣ ёд карда аст, ки бояд мавриди такрим ва эҳтиром қарор гирад: یا ایها الذین آمنوا لاتحلوا