Қуръон ва Ҳадис

Қуръони Карим мутқантарин ва беҳтарин китоб дар муаррифи ва шиносондани Паёмбари Аъзам(с) аст; зеро ин китоб каломи ваҳй ва сухани Худованд аст ва аз ҷиҳати

Муъмин чи касе аст? Муъмин касе аст, ки Худо ва Расул ва ончиро имон ба он воҷиб аст дар забон ва қалб тасдиқ кунад ва

Рибохори, гуноҳи кабира аст. Чун эъломи ҷанг бо Худованд аст бинобар ин рибохор, ҷангкунанда бо Худост. Ӯ бояд бидонад, ки дар ин ҷанг, дар як

Тамоми махлуқоти ин дунё завҷ офарида шудаанд ва ин нишондҳадаи ин амри муҳим аст, ки ҳамаи махлуқот ноқис муҳтоҷи ҳастанд ва бо завҷи худашон комил

  Қуръон афроди бо имонро даъват ба тавбаи насуҳ карда мефармояд: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ

  Ҳамаи мавҷудоти зинда аз ҷумла ҳайвонот, офаридаи Худованд буда ва ҳадаферо дунбол мекунанд ва ҳар кадом аз онҳо муфид ва суддеҳ мебошанд ҳатто ақраб

  Қуръони Карим ба сароҳат икроҳ бар пазириши дин ва иҷбор нисбат ба ақоиди ҳаққаро мардуд дониста ва ҳавзаи ақидатиро ҳавзае шумурда аст, ки бояд

Корҳои холис, ҳамчун мазраъае дар нуқтаҳое баланд аст, ки аз хароби сел маҳфуз аст. Инфоқи холис низ, ҳамонанди мазраъае дар домани куҳ ва замини баланд

  Ваҳй дар луғат ба маънои ишора кардан, навиштан, илҳом, каломи пинҳони ва ҳар чизе аст ки ба дигаре илқо мешавад. Дар китоби Муфрадот чунин

Вақте дар оёт, ривоятҳо ва ҳаминтавр зиндагиҳоро барраси мекунем ба ин натиҷа мерасем, ки чандин омил барои афзоиши ризқу рӯзи вуҷуд доранд ки чунд намунаи

Дар Қуръони Карим Худованд ингуна муаррифи шуда аст: هُوَ الْأَوَّلُ وَ الاَخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْبَاطِنُ وَ هُوَ بِکلُ‏ شىَ‏ءٍ عَلِیمٌ Имом Содиқ(а) дар маъно

Аз ҳазрати Алӣ(к) нақл шуда аст ки фармуданд: “Баргузидаи Қуръон сураи Бақара ва баргузидаи Бақара, ояталкурси аст, дар он панҷоҳ калима аст ва дар ҳар