Қуръон ва Ҳадис

Қуръон ва оини Пайғамбари Акрам(с) ҷаҳони аст ва ба қавм ва минтақаи хоссе ихтисос надорад. Оёти Қуръон Беҳтарин далели ин сухан, Қуръони Карим аст, ки

   Дар бораи ҳифз кардани Қуръони карим ҳадисҳои зиёде аз Паёмбари Худо (с) ривоят шудааст, ба гунае, ки инсони муъминро водор месозад то Қуръон ва

      Касе дар дунёи мусалмонон вуҷуд надорад, ки Қорӣ Абдулбоситро нашиносад ё камаш овози дилнишини ӯ ба гӯшаш нарасида бошад. Қорӣ Абдулбосити Абдуссамад соли 1927

Мизони эҳтиромгузории як навҷавон, ҷавон ва бузургсол ба Қуръон бояд дар чӣ ҳадде бошад? Оё дар ин маврид ба хусус, ривояте мавҷуд аст? Эҳтиром ба

      Ҳама ҳамду санову сипосу ситоиш хоссаи Парвардигорест, ки Қуръони Каримро муъҷизаву роҳнамои ҷовидон барои одамӣ фиристод. Дуруду саломи бепоён бар фиристодаи Илоҳӣ, ифтихори олами

      Дар дини муқаддаси Ислом аҳамияти зиёде ба “об” дода шуда вадар Қуръони Карим об баъд аз инсон боарзиштарин офаридаи илоҳӣ ба ҳисоб омадааст. Беш

Он чи имрӯзҳо нигароникунанда ба назар мерасад ин падидаи шуми забондарозӣ ва айбҷуӣ нисбат ба уламои раббонии ислом аз ҷониби иддае аз муддаиёни ислом ва

Бинобар ҳадисҳое ки аз Паёмбари Аъзам(с) нақл шуда аст, бар ҳама лозим аст дар роҳи ба даст овардани даромади ҳалол талош кунанд ва аз бекори

Вожаи ид дар Қурон фақат як бор омада аст. Он дар ҳам онҷост, ки Худо аз забони ҳазрати Исо(а) ин гуна мефармояд: اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنزِلْ

Дар оёти гуногуне аз Қуръон бо унвони шифо ёд шуда аст. Дар ҷое гоҳ Қуръон шифодиҳандаи дилҳо муаррифи шуда аст: قَدْ جَاءتْكُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ