Қуръон ва Ҳадис

Расули Худо(с) фармуд: عِندَ حُضورِ شَهرِ رَمَضانَ ـ سُبحانَ الله‏ِ! ماذا یَستَقبِلُكُم!؟ و ماذا تَستَقبِلونَ!؟ ـ قالَها ثَلاثا[1] “(Ба ҳангоми фаро расидани моҳи Рамазон) Субҳоналлоҳ!

Худованд дар Қуръони Карим дар сураи Аҳзоб ояти 53 чунин мефармояд: يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلى‏ طَعامٍ

Вақте вожаи нодонон ва нодони ба миён меояд инсон ногаҳон афроде ки аз лиҳози ақли дучори нуқсон ҳастандро ба ёд меоварад. Бархе аз корҳои афрод

Қуръон китобе аст, ки муҳтавои баланду ҷомеи он ҳатто ғайри мусулмононро низ шигифтзада намуда аст ба гунае, ки Макс Манин, шарқшиноси муосир мегуяд: “Қуръон танҳо

Барои ҷавоби ин савол, ба чанд нукта таваҷҷуҳ кунед: А).Вижагиҳоҳи хосси минтақаи нимҷазираи Арабистон Б).Хусусиёти мунҳасир ба фарди забони араби аст, баён мекунем: 1.Минтақаи шебҳи

  Дар Маркази фарҳанги Эрон дар Тоҷикистон бори нахуст 30 қисмат аз китоби Қуръони Карим ба забони тоҷикӣ бо шакли манзум ба нашр расид. Бино

Қуръони Карим ба унвони каломи ваҳй дар бардорандаи маориф, достонҳо, қиссаҳо, пандҳо ва муаммоҳои фаровон ва омузанда аст. Ҳарчанд ҳадаф аз нузули Қуръон танҳо баёни

قال رَسُولُ اللّهِ – صلي الله عليه وآله – : مَنْ زارَ عالِماً فَكَأنَّما زارَني، وَ مَنْ صافَحَ عالِماً فَكأنَّما صافَحَني، وَ مَنْ جالَسَ عالِماً

مناجات های قرآنی (2 رَبِّ هَبْ لِي مِن لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعَاء[1] “Парвардигоро! Аз тарафи худ, фарзанди покизае (низ) ба ман ато фармо,

مناجاتهای قرآنی 1 رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ[1] “Парвардигоро! Ба мо дар дунё (неки) ато кун! Ва дар охират

Сароғози гуфтор номи Худост, Ки раҳматгару меҳрубон халқрост. Чу бо ёрии Кирдигори башар, Аён гашт роёти фатҳу зафар,1 Бубини ҳама даста даста зи роҳ, Биёянд

  Худованд дар Қуръони Карим нишонаҳои муъминонро ингуна баён мефармояд: وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُقِيمُونَ