ҷомеа ва хонавода

Ҳар хатои кӯдак фурсате барои омузиши як рафтори дуруст ба ӯ аст. Ба ҷои он ки бо асабоният бигӯед: “Ту меҳмонхонаро касиф кардӣ?” Ва ӯ

Ҷомеае, ки аъзои он бо якдигар муттаҳид набошад ба роҳатӣ осеб ме‎пазирад,  аммо ин ҳамбастагӣ ва иттиҳод чигуна муяссар мешавад? Чигуна метавон афроди як ҷомеаро

Гоҳе вокунишҳои иштибоҳи падару модар дар баробари рафтори кӯдакон нохудогоҳ онҳоро водор ба дурӯғгӯӣ мекунад. Вақте кӯдак эҳсоси манфии худро нисбат ба дигарӣ ба вижа

Ҳазрати Исо (а) фармуд:لَن یَزنِیَ فَرجُکَ ما حَفِظتَ عَینَیکَМодоме ки чашмонатро (аз нигоҳи ҳаром) нигаҳ медорӣ ҳаргиз ба зино олуда намешавӣ.Мизонулҳикмат, ҳадиси 7657Зи дасти дидаву

 + Интихоби онҳо тамаркуз бар тарафи равшан аст. – Ҳамеша шикоят мекунанд.  + Масъулият мепазиранд. – Масъулиятро ба дигарон ҳавола медиҳанд  + Шикастро фурсате бузург барои ёдгирӣ

Қуръони Карим ва суннату сираи Расули Худо(с) ва хонадон поку мутаҳҳараш метавонад манбаи тағзияи рӯҳӣ ва фикрии хонаводаҳо ва сармашқ барои дастёбӣ ба зиндагии саодатмандона,

1.    Издивоҷ табиати хилқати инсон астИздивоҷ аз ҳамон рӯзи аввали офариниши ҷаҳони ҳастӣ ҷузъи қавонини офариниш буд. Одам ва Ҳавво(а) агар боҳам издивоҷ намекарданд айни

Инсон дорои шуур, эҳсос ва рӯҳи латифу ҳақталаб мебошад. Аз ин рӯ дар миёни махлуқот, танҳо ӯст, ки роҳи зиндагиашро интихоб мекунад ва ояндаи заррину

 Рӯзе Паёмбари Аъзам(с) дар Мадина аз ҷое ме‏гузаштанд, ки ҷамъе аз ҷавонони мусулмонро диданд, дар ҳоле ки сангеро ба аломати вазнабардорӣ ва озмоиши зӯр бармедоштанд

Ранги кабуд оромишдиҳанда буда метавонад барои поин овардани фишори хун мавриди истифода қарор гирад. Ин ранг метавонад тавоноии хобиданро дар инсон афзоиш дода ё эҳсоси

Роз  агар пинҳон намонад роз нест. Бархе суханҳо, амалҳо, ҳақиқатҳо ва тасмимҳо роз аст, ки бояд пинҳон нигаҳ дошта шаванд. Розҳои худ ва дигаронро набояд

 Набояд худро нисбат ба дигарон бартар донист, шояд дигарон ба хотири тавба ва пушаймонӣ ва узрхоҳӣ, амалҳои солеҳе, ки мо хабар надорем назди Парвардигор аз