Донишмандон

Cӯиситифода аз дин ва ҷаҳли динӣ يَا ابْنَ جُنْدَبٍ قَدِيماً عَمِرَ الْجَهْلُ وَ قَوِيَ أَسَاسُهُ وَ ذَلِكَ لِاتِّخَاذِهِمْ دِينَ اللَّهِ لَعِباً حَتَّى‏ لَقَدْ كَانَ الْمُتَقَرِّبُ

Мо дине дорем, ки бо амал ба он ва татбиқи зиндагӣ бар асоси омузаҳояш, дигар ҳеҷ ҷое барои боварҳои хурофӣ, мунҳариф, умонсистӣ, пучгароӣ, ҷину шайтонпарастӣ

қисми аввал َيا ابْنَ جُنْدَبٍ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ يَخَافُونَ اللَّهَ وَ يُشْفِقُونَ أَنْ يُسْلَبُوا مَا أُعْطُوا مِنَ الْهُدَى فَإِذَا ذَكَرُوا اللَّهَ وَ نَعْمَاءَهُ وَجِلُوا وَ

Имом Ҷаъфар ибни Муҳаммад ибни Алӣ ибни Ҳусайн ибни Алӣ ва Фотима(дуруди Худо бар онҳо) маъруф ба имом Содиқ(р), аз наводагони паёмовари ваҳю раҳмат ҳазрати

Дар бораи рафтор ва ахлоқи Паёмбари аъзам(с) китобҳои бешуморе навишта шудааст, аммо натавонистаанд ҳамаи онҳоро ҷамъ каунанд, мо низ дар инҷо қисмате аз ахлоқи он

Нигоҳе ба зиндагии шоир ва орифи бузург, Камолуддини Хуҷандӣ. Хоҷа Камолуддин дар солҳои 1319 – 1320, м, дар шаҳри Хуҷанд дар оилаи суфимаслак чашм ба

Муслим, Абулҳусайн Муслим ибни Ҳаҷҷоҷ ибни Муслим  ибни Вард ибни Кушози Қушайрии Нишопурӣ, муҳаддиси маъруф ва нависандаи китоби муҳимми ҳадисии “Ал-ҷомеъ-ус-саҳеҳ” маъруф ба “Саҳеҳ Муслим”

Суханони гуҳарбори Расули Аъзам(с) дар рӯзи охири Шаъбон Муҳаммадраҷаби Шокириён; Эй мардум! Дарҳои биҳишт дар ин моҳ (Рамазон) гушода аст, аз Парвардигори худ бихоҳед, ки

Милоди ҳазрати Алӣ(к) бар ҳамаи падарони азиз муборак бод Нури Тоҷикон: Фитрати инсонӣ худ ҳукм мекунад, ки падару модарро эҳтиром кунад ва онҳоро дар ҳадди

Нишопурӣ, Муҳаммад ибни Абӯбакри Иброҳим ибни Исҳоқ мулаққаб ба Фаридуддин ва мутахаллис ба Аттор яке аз шуаро ва урафои номдор ва машҳури адаби форс-тоҷик аст.

Мавлоно Абдураҳмон Имодуддин машҳур ба Нуриддини Ҷомӣ яке аз бузургони уламои Ислом дар қарни нӯҳуми ҳ.қ. аст, ки дар улуми роиҷи асри худ мутабаҳҳир ва

Дидгоҳи донишмандони ҷаҳон дар бораи шахсияти паёмбари Аъзам(с) Зуҳури Ислом дар партави муҷоҳидатҳои Набии Аъзам(с) ва Аҳли Байташ(а) нуқтаи атфи таърихи башар аст, ки дастовардҳои